17 Νοέμβρη  ημέρα περίσκεψης…

17 Νοέμβρη ημέρα περίσκεψης…

Μήνυμα ουσίας
από τον Εκφραστή του Κινήματος
Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Φαντάζει μακρύς ο χρόνος και τα πάντα έχουν αλλάξει. Τότε ήταν η κορύφωση της αμφισβήτησης μιας ολόκληρης εποχής…
Σήμερα ο Εθνικός ποιητής, μας θυμίζει

Αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό…
Αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο.
Αυτές οι καρδιές δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Τότε ήταν η σύγκρουση με απάνθρωπους μηχανισμούς.

Η δικτατορία ήταν μια αυθαίρετη εξουσία. Οι απάνθρωποι μηχανισμοί της, ήρθαν σε σύγκρουση με τμήμα της ελληνικής παραδοσιακής αστικής κοινωνίας, που θεώρησε ότι το καθεστώς έθιγε κατάφωρα τις αξίες της και άρχισε να την αμφισβητεί. Είναι σημαντικό ότι οι αστοί αμφισβητίες, πέρα από τη συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα, συνέβαλαν στη δημιουργία μιας απροσδόκητης ευαισθησίας όλης της ελληνικής κοινωνίας και στη δημιουργία προϋποθέσεων για την κάλυψη ενός μεγάλου ποσοστού του δημοκρατικού ελλείμματος, που εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα έντονο.

Έχει ιδιαίτερη σημασία πως μέσα από τις συγκεκριμένες συνθήκες, δημοκράτες, πατριώτες, αριστεροί, χριστιανοί και κομμουνιστές βρεθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε μαζί στον αντιδικτατορικό αγώνα, ανεξάρτητα από ιδεολογικά ρεύματα, οικογενειακές καταβολές και εμπειρίες. Μας ένωσε ο κοινός αγώνας για αξιοπρέπεια, ελευθερία και δημοκρατία.

Είναι δύσκολο να αντιλαμβανόμαστε τον αντιδικτατορικό αγώνα με έναν ενιαίο τρόπο. Κάτι τέτοιο δεν θα αντανακλούσε την πραγματικότητα και θα ήταν σε μεγάλο βαθμό μια μορφή ευνουχισμού της περιόδου εκείνης. Όλο και περισσότεροι ρωτούν για το αν βιώνουμε το τέλος της μεταπολίτευσης, το ρόλο και τις ευθύνες της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου σε σχέση και με τη σημερινή κρίση. Και το ερώτημα αυτό πρέπει να απαντηθεί με περίσκεψη.

Στο Κίνημα μας θεωρούμε:

1. Η ηθική διάσταση του αντιδικτατορικού αγώνα δεν μπόρεσε να «μπολιάσει» τη μετέπειτα πολιτική ζωή. Σχεδόν σ’ όλους τους χώρους –και ιδιαίτερα στον αστικό χώρο- εμβληματικές προσωπικότητες του αντιδικτατορικού αγώνα ακυρώθηκαν, υποτιμήθηκαν, αποσύρθηκαν. Ακόμα και όταν τα πρόσωπα αυτά άσκησαν εξουσία δεν ήταν ποτέ σε θέση ν’ αλλάξουν τις κυρίαρχες τάσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.

2. Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν ότι οι παλαιοί προδικτατορικοί μηχανισμοί ήρθαν και ξανάστησαν το παιχνίδι στα μέτρα τους. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι προδικτατορικοί μηχανισμοί είναι που ξανάστησαν τους κομματικούς μηχανισμούς σαν «σχολές ακραίου αμοραλισμού και ιδιοτέλειας».

3. Η συζήτηση περί μεταπολίτευσης και το τέλος της είναι μία μιντιακή κατασκευή, όπως και τις ιδιότητες και ιδιαιτερότητες που αποδίδουν στη λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου. Στην πραγματικότητα είμαστε ίδιοι εδώ και πολλά χρόνια και αρκεί να διαβάσει κανείς Ροΐδη και Σουρή ή την ιστορία μας από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα για να διαπιστώσει ότι υπάρχει μία συνέχεια στη μετα-επαναστατική εποχή. Ιδιότητες όπως ατομικισμός, επαρχιωτισμός, λαϊκισμός, μικροαστισμός και νεοπλουτισμός ή ακόμα και το να «πεθάνει η κατσίκα του γείτονα», είναι κυρίαρχα χαρακτηριστικά μας, ανεξάρτητα και από τον αντιδικτατορικό αγώνα και από τις ευθύνες μιας συγκεκριμένης γενιάς.

4. Ζούμε μία απίστευτη κρίση. Παράλληλα με τις προσπάθειες που κάνουμε να μην καταρρεύσει η οικονομία μας, αν δεν θέλουμε να χάσουμε την ελπίδα μας για έναν καλύτερο κόσμο, τις ημέρες της γιορτής του Πολυτεχνείου ας βλέπουμε εκεί, μέσα στο ετερόκλητο και πολύχρωμο αριστερίζον κυρίως πλήθος, πέρα από τις αντιρρήσεις μας, ότι παραμένει αναμμένη η φλόγα αυτής της ελπίδας.

5. Οι κορυφαίες στιγμές δημιουργούνται όταν διαφορετικές κοινωνικές συνιστώσες συναντώνται σ’ έναν ενιαίο στόχο, όπως ήταν η ανατροπή της χούντας στο Πολυτεχνείο. Οι μεγάλες εθνικές στιγμές, δημιουργούνται όταν συγχρονίζονται κυρίως οι διάφορες αριστερές συνιστώσες με τις αντίστοιχες αστικές και πολιτικά φιλελεύθερες συνιστώσες. Πράγματι η επέτειος του Πολυτεχνείου αφορά κυρίως τις αριστερές συνιστώσες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο αστικός κόσμος δεν έχει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις να δημιουργεί τις δικές του εστίες ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο.

6. Την κρίση τη βιώνουμε με ιδιαίτερη ένταση λόγω της ελληνικής «ιδιαιτερότητας», των απαρχαιωμένων ιδεολογικών και αριστερών αγκυλώσεων και της κομματοκρατίας που, χάριν κυρίως των πελατειακών σχέσεων, κατάργησε την αξιοκρατία και υπέθαλψε μία αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση που στηρίζεται στη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση, για να διατηρεί τις σπατάλες της και τα προνόμιά της.

7. Η ευθύνη είναι μεγάλη για την ελληνική αστική τάξη που ανέχτηκε και υπέθαλψε μία απαράδεκτη κατάσταση χωρίς τα αντίστοιχα υγιή αντανακλαστικά. Ανέχτηκε με απαράδεκτο τρόπο καταστροφές από ακραία στοιχεία ό,τι ωραίου υπάρχει, υπέθαλψε διαπλοκές και διαφθορές, ανέχτηκε μια αντιστροφή της κλίμακας αξιών, τοποθετώντας το χρήμα στην κορυφή της κλίμακας, ανέδειξε σε φετιχισμό τη στείρα εκπαίδευση χωρίς αντίστοιχες αξίες, υπερπροστατεύοντας συγχρόνως τα λίγα παιδιά της.

8. Η όποια εναπομείνασα αστική τάξη είναι αυτή που έχει το μεγαλύτερο βαθμό ευθύνης για να ξεπεράσουμε την κρίση με το θετικότερο δυνατό τρόπο και με τη λιγότερη βία.

Άφησε το σχόλιο σου

Η διευθ. ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σου δε θα δημοσιευθεί. Υποχρεωτικά πεδία *
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις παρακάτω HTML ετικέτες και ιδιότητες: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>