Χρειαζόμαστε χέρια και καρδιές ενωμένες, γεμάτες πίστη και δυναμισμό.

Χρειαζόμαστε χέρια και καρδιές ενωμένες, γεμάτες πίστη και δυναμισμό.

Από το μέλος του Ηγετικού Επιτελείου Πολιτικού Σχεδιασμού
Χριστίνα Κιτσάκη

Τελείωσα το Λύκειο το 2004. Ήμασταν γεμάτοι ζωή, έτοιμοι να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας. Δεν είχαμε καταλάβει ακόμα τι μας περίμενε! Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα και κάποιοι έκλεψαν τη ζωτικότητά μας! Σε περίπτωση που αναρωτιέστε ποιοι, βρείτε τον κοντινότερο καθρέπτη και κοιτάξτε. Κοιτάξτε καλά!

Αυτό απαιτεί ειλικρίνεια και τόλμη. Και για να προλάβω τους εύθικτους, να είστε βέβαιοι ότι στον κάθε έναν από εμάς αντιστοιχεί ένας καθρέπτης. Τότε ήταν η γενιά σας, σήμερα η δική μας, αύριο οι επόμενες. Δεν νομίζετε λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να αφήσουμε στην άκρη ιδεολογίες που μας διαχωρίζουν, εγωισμούς και ανευθυνότητα, και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας;

Ως πότε θα κατηγορούμε μια κυβέρνηση την οποία προηγουμένως ψηφίσαμε; Ως πότε θα ανεχόμαστε την θρυλική φράση «παραλάβαμε καμένη γη»; Ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ενώ επιτρέπουμε στο κάθε ένα αρπακτικό να παίζει με τη ζωή μας; Αρνούμαι να πιστέψω ότι έχετε παραδώσει ήδη πνεύμα και ψυχή! Αρνούμαι την δικαιολογία «το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοιτάξω την οικογένειά μου, έχω παιδιά να μεγαλώσω».

Σκεφτείτε για μια φορά τι καταστάσεις καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όταν λειτουργούμε με τέτοια αδιαφορία. Αν δεν είναι ο γείτονας καλά, δεν θα είμαι ούτε και εγώ, διότι αν καεί το σπίτι του και περιμένω παθητικά την πυροσβεστική, θα καεί και το δικό μου.

Λύσεις υπάρχουν. Όμως οι λύσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Χρειάζονται αρετή, τόλμη, αξίες και ιδανικά για να υλοποιηθούν. Χρειάζονται χέρια και καρδιές ενωμένες, γεμάτες πίστη και δυναμισμό.Προσωπικά, θεωρώ πως είναι η χειρότερη περίοδος για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική.Έχουμε βαρεθεί τα λόγια, χόρτασε η ψυχή μας μασκαράδες και άδειασαν οι τσέπες μας. Ωστόσο, αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Δεν θέλω να πιστέψω ότι θα μας πάρει πάλι τετρακόσια χρόνια για να ξυπνήσουμε! Δεν θέλω την πραγματικότητα που έχτισαν άλλοι για εμάς! Το συνάλλαγμα στις υποσχέσεις τους είναι η απελπισία μας και αποφάσισα ότι δεν τους χρωστάω τίποτα!

Πρόσφατα κάποιος μου είπε πως εφόσον αποφάσισα να κάνω το βήμα με την πολιτική, θα πρέπει να τον πείσω να με ακολουθήσει για να με ψηφίσει. Του έδειξα την πόρτα! Διότι δεν θέλω ακόλουθους! Θέλω συνοδοιπόρους! Δεν θέλω άβουλα όντα που περιμένουν κάποιον να τους πείσει. Θέλω σκεπτόμενους ανθρώπους που είναι ικανοί στην ανάληψη ευθυνών. Ανθρώπους που θα τολμήσουν μαζί μου, μαζί μας, διότι αποφάσισαν ότι ο φόβος είναι ρούχο που δεν τους ταιριάζει!

Σε κάποιους φαίνεται περίεργο το γεγονός πως αποφασίσαμε να ονομάσουμε το κίνημά μας ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ. Σκεφτείτε όμως τις ιδιότητες του λιονταριού και ίσως ανακαλύψετε ότι αυτές είναι που πρέπει να τονίσουμε.

ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ λoιπόν.

Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Μηνύματα Επετείου 25ης Μαρτίου του 1821

Από τον Συντονιστή του Ηγετικού Επιτελείου Ιδεολογικού
Σταύρο Παπαγιάννη

 

« Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι
βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,
ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι·
θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην
ἡ ἐλευθερία.»

(Ανδρέας Κάλβος, Ὠδαί)

Συμπληρώνονται σήμερα 197 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821. Μιας επανάστασης κατά τη διάρκεια της οποίας σύσσωμο το ελληνικό έθνος αγωνίστηκε για την ελευθερία και για την εθνική του ανεξαρτησία. Η αυτοοργάνωση των ελληνικών κοινοτήτων σε συνδυασμό με την πνευματική καθοδήγηση της ελληνικής διανόησης, την υποστήριξη της ελληνικής διασποράς, την υλική βοήθεια των Ελλήνων εμπόρων, τον ηρωισμό των Ελλήνων πολεμιστών και τον μυστικό προγραμματισμό των Φιλικών μπόρεσε να επιτύχει το ακατόρθωτο. Η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και η δημιουργία του νεοελληνικού κράτους λίγα χρόνια αργότερα απέδειξε πως ένα εθνικό όραμα είναι δυνατόν να συσπειρώσει τους Έλληνες γεφυρώνοντας τις πλασματικές διαφορές τους.

Ένα εθνικό όραμα μπορεί και σήμερα να αποτελέσει το κίνητρο για εμάς τους Έλληνες να υπερβούμε τις αντιξοότητες της σημερινής κατάστασης και να μας οδηγήσει στη νέα εποχή. Όπως τότε οι προγονοί μας φάνηκαν αντάξιοι των προσδοκιών τους, έτσι και εμείς μπορούμε τώρα να απελευθερωθούμε από τα δεινά της κοινωνικής χειραγώγησης, αναλαμβάνοντας πολιτική δράση και διαψεύδοντας τις κασσάνδρες, να δημιουργήσουμε την Πρωταγωνίστρια Ελλάδα!

Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Από τον Εκφραστή του Κινήματος

Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Κάθε επέτειος της 25ης Μαρτίου του 1821 ισχυρίζεται, ότι δεν έχουμε πια υπηκόους, αλλά λαό, που δεν υπακούει σε καμιά άλλη εξουσία παρά στην δική του. Λαό ελεύθερο που είναι υπήκοος αποκλειστικά του εαυτού του.

Αυτός είναι ο «αυτοκτάτωρ λαός» που έλεγε ο Ρήγας Φεραίος και το «βασίλειο του» είναι η δική του επικράτεια, η λαϊκή κυριαρχία. Και η λαϊκή κυριαρχία είναι ταυτόσημη με τη δημοκρατία.

Ο λαός, όλοι εμείς, φτιάχνεται από ελεύθερους και ίσους πολίτες, που αποφασίζουν για την κοινή μοίρα τους ξεπερνώντας διακρίσεις όπως η φυλή, το γένος, η θρησκεία και η γλώσσα. Όταν ο Ρήγας σχεδίαζε την «Νέα Πολιτική Διοίκηση» δηλαδή το σύνταγμα του κράτους που θα γεννιόταν με την επανάσταση, έλεγε ότι «ο αυτοκράτωρ λαός είναι όλοι οι κάτοικοι του βασιλείου τούτου, χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες, Τούρκοι και κάθε άλλο είδος γενεάς».

Την εποχή εκείνη επίσης, αλλά λίγα χρόνια πιο πριν, στο επαναστατικό σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής γραφόταν μια συγκλονιστική φράση: «εμείς ο λαός…» Αυτό που όχι μόνο λένε, αλλά κάνουν αυτές οι τρεις λεξούλες είναι το μυστικό των επαναστάσεων. Όταν οι άνθρωποι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους και θεσπίζουν την πολιτική ενότητα τους, παύουν να είναι απλώς άτομα, γίνονται «ο λαός».

Στο ξεκίνημα του κειμένου της πρώτης Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου το 1822 γράφτηκε και διαβάζουμε: «το Ελληνικόν Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν μη δυνάμενον να φέρη το βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον δια των νομίμων παραστατών του, εις Εθνικήν, συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Αξίζει να θυμόμαστε λοιπόν εκείνο που εξακολουθούν να μας λενε οι επαναστάτες του παρελθόντος. Γιατί ένας λαός, ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του, κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησίαν του, την κυριαρχία του την αξιοπρέπεια του, και την υπερηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη. Κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: «εμείς ο λαός».

Χρόνια Πολλά!

Μια φαντασιακή ώρα σχολικού μαθήματος για προχωρημένους

Μια φαντασιακή ώρα σχολικού μαθήματος για προχωρημένους

Από την Συντονίστρια επικοινωνίας
Ελένη Νυκταράκη

Στο μάθημα της Αγωγής του πολίτη ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς ρωτάει τον καθηγητή του. Πώς δημιουργείται ένα πολιτικό κόμμα κύριε;

Και ο καθηγητής άρχισε να λέει… Είναι μια μεγάλη ιστορία. Κάποιος, εκεί που περπατούσε μέσα στο χωράφι της πολιτικής, βλέπει ένα κομμάτι λίγων τετραγωνικών που του άρεσε. Αμέσως πήγε πήρε πασσάλους, πήρε συρματόπλεγμα και το περιέφραξε. Κουρασμένος όπως ήταν, ξάπλωσε και τον πήρε ο ύπνος. Στο όνειρό του άρχισε να βλέπει την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όταν ξύπνησε βρήκε δίπλα του διακηρύξεις, μανιφέστα, προγραμματικές θέσεις, καταστατικό με μέλη και μια όμορφη ταμπέλα-τίτλο. Με βιασύνη τα παίρνει και τρέχει στο υποθυκοφυλακείο της πολιτικής στον Άρειο Πάγο, να μεταγράψει τα περιφραγμένα του τετραγωνικά. Οι υπάλληλοι του υποθυκοφυλακείου μέχρι το μεσημέρι του δώσανε το πιστοποιητικό μεταγραφής. Με αυτό στα χέρια, το απόγευμα επισκέπτεται τους μελετητές στατιστικολόγους, γεωλόγους και άριστους πολιτικούς αναλυτές των τηλεοράσεων, των ραδιοφώνων, των εφημερίδων και των περιοδικών. Αυτοί του παραδίδουν αμέσως την περισπούδαστη μελέτη τους, που εμπεριστατωμένα βεβαιώνει ύπαρξη πετρελαίου στα περιφραγμένα του τετραγωνικά. Το επόμενο πρωινό πηγαίνει την μελέτη αυτή στην τράπεζα. Τα στελέχη της τράπεζας με αντίκρισμα τον φάκελο της μελέτης αυτής, εκδίδουν ομόλογα και αρχίζουν να πείθουν τους επενδυτές για τα κέρδη από το πετρέλαιο που θα βγει από τα περιφραγμένα τετραγωνικά. Οι επενδυτές ρίχνουν τα χρήματα τους στα ομόλογα και έτσι στήθηκε το μαγαζάκι που το λέμε πολιτικό κόμμα.

Και πόσα κόμματα κύριε στήθηκαν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης; Τον ξαναρωτάει ο πρόεδρος.

Πολλά, πάρα πολλά. Στο ένα χωράφι είναι, το κόμμα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το κόμμα του Κωστή Στεφανόπουλου, το κόμμα του Μάνου, το κόμμα του Σαμαρά, το κόμμα του Αβραμόπουλου, το κόμμα του Καρατζαφέρη, το κόμμα του Καμμένου, το κόμμα της Μπακογιάννη, το κόμμα του Ζώη, το κόμμα του Καπερνάρου, το κόμμα του Ψωμιάδη και το κόμμα του Φαήλου.

Στο δεύτερο χωράφι είναι, το κόμμα του Τρίτση, το κόμμα του Αρσένη, το κόμμα του Τσοβόλα, το κόμμα του Δημαρά, το κόμμα του Παπαθεμελή, το κόμμα του Θοδωράκη, το κόμμα του Κατσανέβα, το κόμμα του Καζάκη, και το κόμμα του Γιωργάκη.

Στο τρίτο φρεσκοσκαμμένο χωράφι είναι μόνο, το κόμμα του Κουβέλη, το κόμμα του Λαφαζάνη, και το κόμμα της Κωνσταντοπούλου.

Στο τέταρτο χωράφι με τις μπανανιές είναι το κόμμα του Λεβέντη, το κόμμα του Ζουράρη, το κόμμα του Γκλέτσου, το κόμμα του Βελόπουλου και το κόμμα του Χατζημαρκάκη.

Και όλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες των λίγων τετραγωνικών κύριε, τι προσφέρουν στις τράπεζες και στους ομολογιούχους, για τις εκδουλεύσεις που τους κάνανε; Συνεχίζει να ρωτάει ο πρόεδρος.

Οι τράπεζες πρόεδρε, λέει ο καθηγητής, πήραν τις προμήθειες που ζήτησαν για την έκδοση των ομολόγων και μάλιστα μπροστάντζα. Οι ομολογιούχοι πήραν όλο το κράτος, το βαθύ κράτος, αυτό που έχει το όνομα Κομματοκρατία. Βέβαια κάποιοι από αυτούς, σε κάποια στιγμή τσίνισαν, αλλά βγήκε ένας ευτραφής αρχιτσέλιγκας και τους ζήτησε να σιωπούν γιατί όλοι μαζί τα φάγανε. Και κάποιοι άλλοι σε κάποια στιγμή αγανάκτησαν, αλλά βγήκε ένας ελκυστικός μαγκίτης και τους ζήτησε να βαράνε τύμπανα, γιατί οι αγορές θέλουν να χορεύουν.

Εδώ εκρήγνυται ο πρόεδρος και ρωτάει τον κύριο. Και τα φαγητά τους αυτά ποιος τα πληρώνει;

Εγώ πρόεδρε ο καθηγητής σου, που απλά νιώθω τα χέρια τους στις τσέπες μου και δεν τους τα κόβω. Εγώ που δεν θέλω να έχω μέσο, δεν θέλω να έχω μπάρμπα στην Κορώνη, δεν θέλω να έχω βύσμα, δεν θέλω να έχω λούκι, και που πεισματικά δεν θέλω να είμαι από την πλευρά τους. Εγώ που θέλω να στέκομαι απλά όρθιος και περήφανος απέναντί τους. Εγώ που περιμένω με ανυπομονησία τους μαθητές μου, για να πάω μαζί τους, να τους ανατρέψουμε.

Η πολιτική μας Ιδεολογία

Η πολιτική μας Ιδεολογία

Από τον Συντονιστή του Ηγετικού Επιτελείου Ιδεολογικού
Σταύρο Παπαγιάννη

Κάθε πολιτικό κόμμα και κάθε πολιτικό κίνημα έχει το δικαίωμα να θέτει το ίδιο τους όρους της ύπαρξής του, σεβόμενο ταυτόχρονα και τους όρους ύπαρξης των άλλων. Με αυτό ως δεδομένο, προχωρήσαμε και φτιάξαμε το Κίνημά μας, επιλέγοντας μάλιστα με συναπόφαση και τις τρεις κινητήριες δυνάμεις του. Δηλαδή τις ιδέες, το λόγο και τη δημιουργία.

Οι ιδέες διαδραματίζουν σπουδαίο ρόλο στην κατανόηση και στην ερμηνεία της πραγματικότητας. Ο λόγος διαμορφώνει την πολιτική φιλοσοφία δηλαδή τη μέθοδο μέσω της οποίας προκαλείται η πολιτική δράση. Η δημιουργία προσφέρει τον ιμάντα πρόσβασης στους επιδιωκόμενους σκοπούς μας. Αποφασίσαμε ο δικός μας ιδεολογικός χώρος να είναι δικό μας δημιούργημα. Δεν στοιχηθήκαμε πίσω από υπαρκτά δόγματα.

Επιλέξαμε μια νέα διαφορετική πολιτική «τοποθεσία» όπου είναι απελευθερωμένη από τα απορρίμματα της διαρχικής θεώρησης του κόσμου. To ιδεολογικό μας μανιφέστο γράφτηκε πάνω στην κυρίως πολιτική σελίδα του αύριο. Μιας σελίδας όπου τα γράμματα δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν στα περιθώρια του τετραδίου. Μιας σελίδας στην οποία δεν έχουν θέση ο πολιτικός μεσσιανισμός, ο πολιτικός αμοραλισμός, οι δικομματικές ιδεοληψίες κι ο ατομικισμός. Αντιθέτως εντός της σελίδας είναι ευπρόσδεκτη οποιαδήποτε πρόταση εμπεριέχει τις λέξεις αυτενέργεια, πολιτική χρηστότητα, πλουραλισμός και συλλογικότητα. Ο τίτλος αυτής της πρώτης σελίδας είναι «Αυτορρυθμιζόμενος Κοινοτισμός του Σύγχρονου Πατριωτισμού».

Δημιουργήσαμε δικό μας ιδεολογικό χώρο επιδιώκοντας την αποκατάσταση της έννοιας της Πολιτικής, την επαναφορά της αγοράς ως χώρου ανταλλαγής ιδεών, την άρση της αντιπαλότητας μεταξύ του κράτους και των πολιτών, τη συνάντηση του ιδιωτικού με το δημόσιο, την ενεργοποίηση των πολιτών, την αντικατάσταση της εξουσίας από τη διακυβέρνηση και την εγκαθίδρυση του Σύγχρονου Πατριωτισμού.

Η αυτορρύθμιση των πολιτών είναι το κλειδί για την αποκατάσταση της πολιτικής. Ο σύγχρονος πολίτης έχει τη δυνατότητα να ρυθμίσει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο θα συμμετέχει στην πολιτική δράση. Η απόρριψη της μεμψιμοιρίας και η ανάληψη των ευθυνών του, είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις της αυτονομίας του. Είναι κύριος του εαυτού του και ανακτά την χαμένη του αυτοπεποίθηση προσπαθώντας καθημερινά να επιλύσει κάποιο από τα προβλήματα της κοινότητάς του, χρησιμοποιώντας τις δεξιότητές του στον τομέα όπου είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος.

Επομένως με την ενεργή συμμετοχή του μπορεί να συνδεθεί αρμονικά με τα υπόλοιπα μέλη της τοπικής του κοινότητας. Έτσι οι θετικές μεταβολές σε τοπικό επίπεδο είναι δυνατόν να επιφέρουν ουσιαστικές αλλαγές σε εθνικό επίπεδο. Με τον τρόπο αυτό τονώνεται η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της κοινωνίας, αναδύεται στο προσκήνιο μια νέα συνεργατική κουλτούρα, η οποία θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις υποχρεώσεις μας απέναντι στην πατρίδα.

Ο σύγχρονος πατριωτισμός ανατρέπει τα παρωχημένα πολιτικά παραδείγματα. Στον σύγχρονο πατριωτισμό, το υπεύθυνο πολιτικό προσωπικό προασπίζει τα κεκτημένα της πολιτικής κοινότητας και μάχεται υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Παράλληλα σέβεται τη διαφορετικότητα και διευρύνει τη συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση, δεν απολιτικοποιεί τα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα, δεν δίνει τη δυνατότητα σε αόρατες εξουσίες να λαμβάνουν αποφάσεις για το έθνος και προστατεύει την πατρίδα.

Εν κατακλείδι, το ουσιαστικό πρόταγμα του αυτορρυθμιζόμενου κοινοτισμού του σύγχρονου πατριωτισμού είναι η επίγνωση της πολιτικής μας ταυτότητας. Η λήψη πολιτικών αποφάσεων ανάγεται στην ηθική μας. Τη στιγμή που το πολιτικό υποκείμενο καθορίζει το στόχο και τον τρόπο υλοποίησής του, αναλαμβάνει και την ευθύνη έναντι του εαυτού του και έναντι της κοινότητας. Με λίγα λόγια οι πολιτικές μας επιλογές καθορίζουν την ταυτότητά μας.

Στο Κίνημα «Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα» η πολιτική μας ιδεολογία δεν ξεδιπλώνεται μέσα από τα κείμενα με στόχο τον εντυπωσιασμό, αλλά για να αποτελέσει το σημείο αναφοράς μιας συλλογικής προσπάθειας· ενός πολιτικού αγώνα δια μέσου του οποίου θα υπερβούμε τα εμπόδια που ορθώνονται όλο κι πιο απειλητικά μπροστά μας.

Ας συναισθανθούμε πως προσεγγίστηκε ήδη το σημείο καμπής από όπου είτε θα κάνουμε το άλμα προς τα εμπρός είτε θα υποχωρήσουμε ατάκτως στην φεουδαρχική κατάσταση των πραγμάτων. Η επιλογή ανήκει σε εμάς! Ας συναντηθούμε στην πράξη, ώστε να κατακτηθεί το ισχυρό «Εμείς» της εναλλακτικής διακυβέρνησης! Ας γίνουμε το «Εμείς» που θα επαναφέρει την Ελλάδα στο ρόλο της Πρωταγωνίστριας!

Η κοινή λογική… δεν είναι καθόλου κοινή!

Η κοινή λογική… δεν είναι καθόλου κοινή!

Το «Δίλημμα του φυλακισμένου» είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο ατομικής συμπεριφοράς σε σχέση με το κοινό συμφέρον.

Το δίλημμα κυκλοφορούσε έντονα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το διατύπωσαν δύο Αμερικανοί μαθηματικοί, οι Merrill Meeks Flood και Melvin Dresher στο ερευνητικό κέντρο RAND Corporation που τροφοδοτούσε με μελέτες προηγμένης στρατηγικής τον Αμερικανικό στρατό.

Το πρόβλημα έχει ως εξής. «Δύο άνθρωποι Α και Β είναι ύποπτοι για την τέλεση ενός εγκλήματος. Η αστυνομία δεν έχει επαρκή στοιχεία για την ενοχή τους και για το λόγο αυτό ο ανακριτής καλεί τον Α στο γραφείο του και του λέει: Αν ομολογήσεις ότι κάνατε το έγκλημα και ο Β δεν ομολογήσει θα αφεθείς ελεύθερος ενώ ο Β θα κάνει 20 χρόνια φυλακή. Αν όμως και ο Β ομολογήσει τότε και οι δύο θα φυλακιστείτε για 5 χρόνια. Αν δεν μιλήσεις και ομολογήσει ο Β, οι όροι αντιστρέφονται: ο Β θα αφεθεί ελεύθερος και εσύ θα μείνεις στη φυλακή για 20 χρόνια. Αν όμως και οι δύο δεν ομολογήσετε θα φυλακιστείτε και οι δύο μόνο για ένα χρόνο, λόγω έλλειψης στοιχείων. Την ίδια συζήτηση κάνει και με τον Β. Ο Α και ο Β δεν συναντιούνται και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.».

Αν έρθουμε στη θέση του Β θα σκεφτούμε: Αν ο Α έχει ομολογήσει, εμένα με συμφέρει να ομολογήσω γιατί αν το κάνω θα φάω 5 χρόνια ενώ αν δεν το κάνω θα κάτσω στη φυλακή 20 χρόνια. Αν δεν έχει ομολογήσει, πάλι με συμφέρει να ομολογήσω γιατί θα αφεθώ ελεύθερος ενώ αν δεν το κάνω θα κάτσω ένα χρόνο στη φυλακή. Άρα ό,τι και να κάνει ο Α εμένα με συμφέρει να ομολογήσω. Φωνάζει τον δεσμοφύλακα και του λέει ότι θα ομολογήσει. Όμως και ο Α σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο και ομολογεί. Συνεπώς και οι δύο θα κάτσουν 5 χρόνια στη φυλακή.

Τώρα πόσο λογική ήταν η επιλογή τους; Αν θεωρήσουμε ότι και οι δύο σκέφτηκαν να μεγιστοποιήσουν το συμφέρον τους, η επιλογή τους ήταν λογική. Ήλπιζαν και οι δύο ότι ο άλλος δεν θα ομολογήσει και θα αφήνονταν ελεύθεροι. Τα ήθελαν όλα για τον εαυτό τους. Να κερδίσουν όσο μπορούν περισσότερα ή έστω να υποστούν όσο το δυνατόν λιγότερη ζημιά. Βεβαίως, η επικράτηση του προσωπικού συμφέροντος δεν έφερε το καλύτερο αποτέλεσμα και για τους δύο, δηλαδή να μην καρφώσει ο ένας τον άλλο και να υποστούν τη μικρότερη ποινή με ένα χρόνο φυλάκισης ο καθένας.

Σήμερα συζητήσεις και σοβαρές αναλύσεις για το Δίλημμα του Φυλακισμένου γίνονται σε πολλούς και διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους όπως η Οικονομία, το Δίκαιο, η Κοινωνιολογία, η Ψυχολογία αλλά και η Βιολογία, σε ό,τι αφορά τη μελέτη της συμπεριφοράς μη λογικών βιολογικών συστημάτων.

Ορισμένοι οικονομολόγοι διακρίνουν στα πρόσωπα των δύο φυλακισμένων τον homο economicus, τον άνθρωπο που ως βασικό εμπόρευμα έχει τον εαυτό του και συμπεριφέρεται έτσι ώστε να μεγιστοποιήσει το κέρδος και να ελαχιστοποιήσει το κόστος, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές επιπτώσεις, ενώ οι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν κυρίως με τα ηθικά διλήμματα των δύο φυλακισμένων.

Το δίλημμα του φυλακισμένου εκφράζει την ιδέα ότι αν σε μια κοινωνία τα μέλη της πιστεύουν ότι οι συμπολίτες τους παραβιάζουν τους κανόνες, τότε είναι πολύ πιθανό να τους παραβιάσουν κι αυτοί. Και θα τους παραβιάσουν παρά το γεγονός ότι θα προτιμούσαν κανείς να μην τους παραβίαζε.

Στο «δίλημμα του φυλακισμένου» το πρόβλημα υφίσταται λόγω της μη δυνατότητας συνεννόησης μεταξύ των δύο ανθρώπων. Απαραίτητος όρος για να υφίσταται το δίλημμα είναι η απουσία συνεννόησης λόγω αδυναμίας διαλόγου.

Σε όλη την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, ο διάλογος αποτελεί τον καμβά, πάνω στον οποίο υφαίνονται οι ειρηνικές και γόνιμες διαπροσωπικές ή διακρατικές σχέσεις.

Για την Ελληνική πραγματικότητα, η έλλειψη κοινωνικού διαλόγου έχει καλλιεργήσει μια αχαλίνωτη επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος. Αυτό μας έχει κάνει μια ανόητη κοινωνία έξυπνων ατόμων, μια κοινωνία όπου η κοινή λογική ….δεν είναι καθόλου κοινή!