Η Εθνική πολιτική χρειάζεται  αξιοπρέπεια και όχι αθλιότητα.

Η Εθνική πολιτική χρειάζεται αξιοπρέπεια και όχι αθλιότητα.

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Εκφραστή του Κινήματος

Μέσα στο πανέρι της πρώτης φοράς Αριστεράς υπάρχει το πιό ελεεινό ψέμα, το οποίο επαναδιατυπώθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη και το οποίο λέει: «Η κυβέρνηση δεν έχει να δώσει κάτι που δόθηκε από άλλους, αλλά να πάρει πίσω, δηλαδή να πείσει τους γείτονες να δεχθούν ένα όνομα που θα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει σχέση γεωγραφική ή εθνική με την ελληνική Μακεδονία και να σταματήσουν παντού τις αλυτρωτικές αναφορές…… Εάν το αίτημα των συλλαλητηρίων είναι να μη δώσουμε το όνομα Μακεδονία, αυτό είναι εκτός πλαισίου πραγματικότητας. Διότι ούτε αυτή η κυβέρνηση ούτε καμία από το 1992 ή μετά δεν αντιμετωπίζει το δίλημμα να δώσει αυτό το όνομα, διότι η Ελλάδα το έχει αποδεχτεί πολλά χρόνια. Το αποδέχθηκε μετά τον πόλεμο. Το αποδέχθηκε με την προσωρινή ονομασία που τείνει να γίνει μόνιμη και στην οποία το «Μ» είναι Μακεδονία».

Ισχυρίζομαι ότι είναι ελεεινά τα ψέματα που επαναδιατυπώνουν ανερυθρίαστα Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας. Οι Έλληνες δεν δώσαμε ποτέ το όνομα Μακεδονία και κινείται στα όρια της αθλιότητας το να υπόσχονται ότι θα διεκδικήσουν να πάρουν πίσω κατιτίς, αυτοί οι εκθαμβωτικοί τίποτα.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο ανιστόρητοι μπορούν να είναι αυτοί οι σπιθαμιαίοι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν ότι το 1994 η Ελλάδα επέβαλε οικονομικό εμπάργκο στην ΠΓΔΜ. Ότι το εμπάργκο επιβλήθηκε λόγω των διαφωνιών της Ελλάδας για την επιλογή του ονόματος «Μακεδονία» ως επίσημης ονομασίας, για τη σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας και για το σύνταγμα της χώρας τους, καθόσον στα άρθρα 3 και 49 εγκλείεται άκρατος αλυτρωτισμός.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο μαθηματικά αδίδακτοι μπορούν να είναι αυτοί οι εγωλάγνοι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν ότι το 1994 είναι μετά το 1992. Που δεν μπορούν να υπολογίσουν ότι ο Ιανουάριος του 1992, όταν και για πρώτη φορά εμφανίστηκε κράτος με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι 50 χρόνια μετά τον πόλεμο.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο φιλολογικά άσχετοι μπορούν να είναι αυτοί οι μειοδότες πολιτικοί που δεν καταλαβαίνουν ότι το προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ ήταν απλά ένας επιβεβλημένος χαρακτηρισμός για επτά χρόνια μεχρι την εκπνοή της ενδιάμεσης συμφωνίας Ελλάδας Σκοπίων και συνεχίζεται να είναι μέχρι σήμερα γιατί δεν βρέθηκε κοινά αποδεκτό όνομα χωρίς τον όρο Μακεδονία.

Δεν έχω να πω τίποτα για τα Νεοδημοκρατικά και Πασοκικά τσικό της πολιτικής που αποδέχονται να δοθεί ο όρος Μακεδονία αρκεί να έχει γεωγραφικό προσδιορισμό και να υφίσταται για παντού. Τρίζουν τα κόκκαλα των ιδρυτών των κομμάτων τους. Δεν τα ακούν; Κουφοί είναι;

Όσο δε για όλους τους αριστερόστροφους υπερασπιστές του ενδοτισμού που ρίχνουν προς κάθε κατεύθυνση τις πέτρες του εθνικισμού και της ακροδεξιάς, τους υπενθυμίζω ότι «Το «μακεδονικό» πρόβλημα θεωρείται ως παραφυάδα του γνωστού Ανατολικού Ζητήματος, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Πρόκειται για τη γνωστή αντιδικία μεταξύ της Τσαρικής Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αντικείμενο την κυριαρχία στον χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να διασωθεί από τη διάλυση. Η Ρωσία δοκίμαζε, ως «προστάτιδα» δύναμη των ομόθρησκών της πληθυσμών στην περιοχή, να εξαπλώσει την επικυριαρχία της στον βαλκανικό χώρο. Το «μακεδονικό» ζήτημα αποτελεί γνήσια έκφραση αυτής της διένεξης. Το πρόβλημα δεν επιλύθηκε στη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Το ανέσυρε στην επιφάνεια ο Τίτο, μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ονομάζοντας μία από τις συνιστώσες της Γιουγκοσλαβίας Δημοκρατία της «Μακεδονίας».

Στο Κίνημα Λιοντάρια Συνέργεια για την Ελλάδα έχουμε ξεκάθαρη θέση, αυτήν που έβγαλε ο βρυχηθμός των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Με σύνθημα το «πατριωτικά πάντα», προσωπικά καλώ σε κοινό χαράκωμα, όλους τους πολέμαρχους των ιδανικών της Πατρίδας, που απέμειναν, για συγκεκριμένη εναλλακτική διακυβέρνηση.

Ας προσπεράσουμε τις μοναχικές συμπεριφορές και ας αποδεχτούμε να ανεβούμε σε μία ευκολοκίνητη πολιτική πλατφόρμα, ώστε ο αγώνας να έχει αποτελεσματικότητα. Δεν έχει σημασία σε ποιο από τα βαγόνια έχεις θέση. Σημασία έχει η Συνέργεια για την Ελλάδα.Ο Πατριωτικός Χώρος, είναι ένας και όλων των Ελλήνων. Δεν έχει ιδιοκτήτες. Δεν έχει περιθωριακές εκφάνσεις. Έχει πολλούς που τον καπηλεύονται και ελάχιστους που τον υπηρετούν.

Το ισχυρό Εμείς του Εσύ και Εγώ που σφυρηλατήθηκε στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία, είναι ο μηχανοδηγός που θα κατορθώσει την αποβίβαση στον τερματικό σταθμό. Δηλαδή στο να κυβερνηθεί διαφορετικά η Ελλάδα.

Σας περιμένω στο χαράκωμα.
Εγώ είμαι εδώ λιοντάρι.
Εσύ; Τι περιμένεις;
Δεν είσαι λιοντάρι;

Οι Μακεδόνες θα είναι πάντα Έλληνες

Οι Μακεδόνες θα είναι πάντα Έλληνες

Η θέση του Κινήματος μας

Η ονοματοδοσία του οποιουδήποτε κράτους αφορά τους πολίτες του, οι οποίοι και χρειάζεται να λάβουν υπόψιν τους, πως το όνομα δεν πρέπει ούτε να συμπίπτει ούτε να υφαρπάζει στοιχεία από ονομασίες άλλων κρατών. Βάσει αυτής της δεοντολογίας η Διεθνής Κοινότητα ζήτησε να αλλάξει το όνομα Βρετανία και έτσι προέκυψε το Ηνωμένο Βασίλειο. Λύσεις πάντα υπάρχουν, ακόμα και η Φλαμανδία δεν έγινε ονομασία καμιάς Φλάνδρας καθόσον υπάρχει Ελβετική, Γαλλική και Βελγική Φλάνδρα.

Το θέμα της ονοματοδοσίας των Σκοπίων σαφώς και πρέπει να διέπεται από την ίδια αυτή Διεθνή δεοντολογία. Το Μακεδονία ως ένθετο σε όνομα οποιουδήποτε κράτους ανά τον κόσμο, αντιστρατεύεται αυτήν τη δεοντολογία, διότι ήδη υπάρχει ως ένθετο στην Ελλάδα, όπως ακριβώς η Βρετάνη στη Γαλλία. Η διεθνής κοινότητα κατανοεί ότι ο ένθετος όρος Μακεδονία χρησιμοποιείται στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια πριν τη σύσταση του κράτους των Σκοπίων και αυτός είναι ο λόγος που ζητά κοινά αποδεκτή ονομασία από Ελλάδα και Σκόπια. Χωρίς την συγκατάθεση της Ελλάδας αν η διεθνής Κοινότητα προχωρήσει σε βαπτίσια με ένθετο το Μακεδονία, είναι πολλαπλά εκτεθειμένη γι’ αυτό και δεν το έχει κάνει ακόμη. Περιμένει τον σύγχρονο Εφιάλτη.

Πέρα όμως από την διεθνή δεοντολογία, η λογική ισχυρίζεται ότι, όταν επί δεκαετίες το κράτος των Σκοπίων παραμένει με προσωρινή ονομασία, το γεγονός αυτό οφείλεται στην πολιτιστική ισχύ της Ελλάδας.
Επίσης η λογική διατείνεται πως, όταν οι Σκοπιανοί θέτουν σε διαπραγμάτευση την ονοματοδοσία του νεοσύστατου κράτους τους και αποδέχονται μάλιστα να συναποφασίσει μαζί τους και η θιγόμενη, ως προς τον όρο Μακεδονία, γειτόνισσά τους Ελλάδα, έχουν σίγουρα ύποπτες προθέσεις.

Ακόμα η λογική διακηρύσσει ότι, οι Σκοπιανοί δεν μπορούν να νομιμοποιήσουν στην Διεθνή Κοινότητα το «Μακεδονία Πέρα, Δώθε, Κείθε, Πάνω, Κάτω, Βόρεια, Νέα, Σλάβο, Σέρβο, Ίλιντεν» και ό,τι άλλο, καθόσον οι Μακεδονικοί αρχαιολογικοί χώροι της Βεργίνας, της Πέλλας, της Αμφίπολης, των Φιλίππων ακόμη και τα λατομεία χρυσού του Μεγάλου Αλεξάνδρου όχι μόνο ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά και βρίσκονται εντός των συνόρων της Ελλάδας.

Επιπλέον η λογική επισημαίνει πως, είναι απύθμενο το θράσος των Σκοπιανών να εμμένουν να βαφτίσουν το κράτος τους Μακεδονία, όταν το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Αεροδρόμιο Μακεδονίας, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, το Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, όταν στη διδακτέα ύλη του μαθήματος της Γεωγραφίας σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας, από τότε που έχει συσταθεί ως κράτος και μέχρι σήμερα, η Καστοριά, η Φλώρινα, τα Γρεβενά, η Κοζάνη, η Ημαθία, η Πιερία, η Πέλλα, η Θεσσαλονίκη, η Χαλκιδική, το Κιλκίς, οι Σέρρες, η Δράμα και η Καβάλα είναι οι νομοί της Μακεδονίας.

Τέλος η λογική υποδεικνύει ότι, αυτό που αμφισβητείται στην ονοματοδοσία των Σκοπιανών είναι, αν θα προχωρήσουν ή αν δεν θα προχωρήσουν σε εθνική μειοδοσία οι τριακόσιοι της Βουλής των Ελλήνων και όχι το αν αποδέχονται ή δεν αποδέχονται οι Έλληνες να ονοματοδοτήσουν Μακεδονία το κράτος τους οι Σκοπιανοί.
Εμείς στο Κίνημα «Λιοντάρια Συνέργεια για την Ελλάδα» ισχυριζόμαστε ότι, κάκιστα η Ελλάδα συμμετέχει εδώ και δεκαετίες στις διαπραγματεύσεις για την ονοματοδοσία των Σκοπιανών. Αποδεχόμαστε ότι, οι Σκοπιανοί ελεύθερα μπορούν να ονομάσουν το κράτος τους όπως επιθυμούν, σαφώς όμως βάσει της διεθνούς δεοντολογίας.

Στο Κίνημα μας έχουμε θέση, ως οφείλουμε, που τονίζει ότι, ΠΡΕΠΕΙ ΕΜΕΙΣ, οι Έλληνες, σε περίπτωση που χρησιμοποιηθεί στην ονομασία οποιουδήποτε κράτους ανά τον κόσμο το «Μακεδονία» αυτόματα, επειδή παύουμε να το αναγνωρίζουμε, να διακόψουμε κάθε είδους συναλλαγή μαζί του. Ταυτόχρονα θέτουμε αίτημα να κάνουν το ίδιο και όλα τα κράτη της Ενωμένης Ευρώπης. Αν η Διεθνής Κοινότητα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δικών της διεθνών κανόνων δεοντολογίας, τότε η Ελλάδα ασκώντας τα κυριαρχικά της δικαιώματα θα θέτει μόνιμα βέτο παντού μέχρι να αποκατασταθεί το Διεθνές Δίκαιο.

Οχλοκρατική βία, η άλλη όψη της φαυλοκρατίας.

Οχλοκρατική βία, η άλλη όψη της φαυλοκρατίας.

Στο Κίνημα Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα πιστεύουμε αταλάντευτα ότι η ηθική μας συγκρότηση δεν αποτελεί τόσο ένα ατομικό κατόρθωμα, όσο ένα κοινωνικό επίτευγμα που προϋποθέτει στοιχειώδεις σχέσεις εμπιστοσύνης και κοινωνικής λειτουργικότητας.

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν η εμπιστοσύνη σε πρόσωπα και θεσμούς θρυμματίζεται και το αίσθημα δικαιοσύνης καταπατείται, όταν διαβρώνεται και καταστρέφεται η κοινωνική βάση που απαραίτητα συγκροτεί την υπόστασή μας ως έλλογα ηθικά όντα, ο δήμος εκπίπτει σε όχλο, ο πολίτης σε τραμπούκο.

Όταν η πολιτική του οποιουδήποτε αξιωματούχου αλλοτριώνεται σε διεφθαρμένο ή ιδιοτελή πολιτικαντισμό και η κλικαδόρικη ιδιοτέλειά του εκτοπίζει τον «κοινό λόγο» των θεσμών, τότε αυτός ο ίδιος είναι που παράγει την οχλοποίηση του δήμου εναντίον του.

Πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό σε όλους όσοι εθελοτυφλούν, γιατί θέλουν όπου υπάρχει βία να βλέπουν ακροδεξιά στοιχεία, ότι όταν ζεις στη χώρα της μίζας, όταν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, όταν η ανομία σε περιβάλλει, όταν νιώθεις ότι δεν αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι από παντού σου τα παίρνουν, ότι διαχρονικά σε κυβερνούν εν πολλοίς ανίκανοι, φαιδροί, και όχι σπάνια διεφθαρμένοι πολιτικάντηδες, όταν, εν ολίγοις, βιώνεις την καθολική απαξίωση των θεσμών της χώρας σου, υφίστασαι στο πετσί σου τα αποτελέσματα αυτής της απαξίωσης και δε βλέπεις από πουθενά ελπίδα. Τότε σε κυριεύουν συναισθήματα οργής και ματαιότητας, η «φωνή» σου χάνεται, ο λόγος σου γίνεται χονδροειδής, αστόχαστος, σχεδόν άναρθρος. Τι απομένει; Το πρωτόγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ο ανεπεξέργαστος θυμός που ωθούν, απρόβλεπτα, στην «άξεστη, βλακώδη, τυφλή βία». «Εξέρχεσαι», τότε, έστω και ανεπαίσθητα, από την έλλογη κοινωνικότητα.

Τονίζουμε συνεπώς με στεντόρεια φωνή ότι η «άξεστη βία» θρέφεται αφενός μεν από αυτο-εξυπηρετικές πρακτικές που συστηματικά εκφυλίζουν την πολιτική κοινότητα, αφετέρου δε από την απουσία εμπνευσμένης ηγεσίας, ικανής να αρθρώσει αξιόπιστα την εναλλακτική «φωνή». Η οχλοκρατική βία και η φαυλοκρατία είναι οι δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Ένα νόμισμα με πανάκριβο κόστος για κάθε κοινωνία.

Η ψήφος στις Ευρωεκλογές  έχει ειδικό βάρος.

Η ψήφος στις Ευρωεκλογές έχει ειδικό βάρος.

Από τον Εκφραστή του Κινήματος
Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Το 1979 χρονιά εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ οι τότε φεντεραλιστές ηγέτες, μας τόνιζαν ότι η Ευρώπη δεν ήταν, ούτε επιθυμούσε ποτέ να γίνει κλαμπ πλουσίων.

Σήμερα όμως, δυστυχώς η Ευρώπη θέτει την οικονομική ανάπτυξη ως πρωτεύοντα μοχλό της Ευρωπαϊκής πολιτικής δράσης. Μάλιστα στο πλαίσιο αυτό επιβάλλει μια απάνθρωπη πολιτική εναντίον ενός Ευρωπαϊκού λαού. Στο πλαίσιο αυτό εξοντώνει την πολιτισμική διαφορετικότητα. Στο πλαίσιο αυτό κινδυνεύει να απολέσει οριστικά και αμετάκλητα τη δυνατότητα μιας πρωτοπόρας πολιτικής ανάπτυξης, διαφορετικής από αυτήν που χαράσσεται από τις ΗΠΑ.

Το 2018 στην Ελλάδα, υπάρχουν ανεκδιήγητοι αήθεις υπηρέτες άνομων συμφερόντων, που τολμούν και παραφράζουν τον φεντεραλισμό. Μη διαθέτοντας άλλο επιχείρημα για τους λόγους που επέβαλαν την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων, ονομάζουν το ξεπούλημα «φεντεραλισμό».

Αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν ογκόλιθοι της πολιτικής να μη γνωρίζουν ότι ο Φεντεραλισμός προβλέπει πολιτικό περιβάλλον που δεν έχει εθνικό περιεχόμενο και δεν προβλέπει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας; Είναι δυνατόν ογκόλιθοι της διανόησης να επιστρατεύουν ξενομιμητικό λόγο για να κάνουν πολιτική σε ένα κράτος που διαθέτει τεράστια ιστορική διαδρομή και εθνική παράδοση;

Και όμως είναι. Έτσι εξηγείται το πως πολιτικά απολιθώματα βγήκαν από τους τάφους και απειλούν με διάλυση την Ενωμένη Ευρώπη.

Ιδού λοιπόν γιατί ήρθε η ώρα να ξηλωθούν όλοι αυτοί οι πολιτικοί αρχιτσέλιγκες και να αντικατασταθούν από πολιτικούς με όραμα, με πολιτισμική παιδεία, με πολιτικό λόγο ουσίας, με πρωτοποριακό πνεύμα.

Το μπορούμε.

Οι Ευρωεκλογές του 2019 είναι η ευκαιρία. Η λογική της χαλαρής ψήφου είναι το τυρί στην παγίδα. Η ψήφος στις Ευρωεκλογές έχει ειδικό βάρος. Οφείλουμε να γνωρίζουμε πολύ καλά, το τι ακριβώς ψηφίζουμε.

Η Σύνοδος του Κινήματός μας, έχει ήδη ξεκινήσει και θα ολοκληρώσει τον Αύγουστο του 2018 τις προτάσεις της για την Ευρώπη του αύριο. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2018 θα τις εκθέσουμε σε δημόσιο έλεγχο. Οι υποψήφιοι Ευρωβουλευτές του Κινήματος Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα θα ανακοινωθούν 30 Δεκεμβρίου του 2018.

Σύνοδος του Κινήματος 2η συνεδρίαση  13/5/2018

Σύνοδος του Κινήματος 2η συνεδρίαση 13/5/2018

ΨΗΦΙΣΜΑ

Η μετανάστευση και η υιοθέτηση συγκεκριμένης πολιτικής για τους μετανάστες αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα θέματα που μας απασχολούν στο Κίνημα Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα.

Χωρίς να ξεχνάμε ότι μετανάστες είναι και τα παιδιά μας που επιζητούν προορισμούς επιβίωσης στο εξωτερικό, οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι οι μετανάστες στην Ελλάδα πρέπει να υποστηρίζονται από ένα πλαίσιο νόμου βασισμένο στα δικαιώματά τους και που ταυτόχρονα θα εξασφαλίζει ένα σαφές νομικό καθεστώς για τη διευκόλυνση της κινητικότητάς τους.

Όταν μια πληθυσμιακή μερίδα αισθάνεται αποκλεισμένη, σημαίνει ότι κάποιοι έχουν θυμό, γιατί δεν βρίσκουν δουλειά, γιατί είναι φτωχοί, γιατί δεν έχουν προσβάσεις στην κοινωνία. Μερικοί από αυτούς μπορεί να ενταχθούν σε ριζοσπαστικές ομάδες, να γίνουν εχθροί της κοινωνίας και να αναπτύξουν εγκληματικές δραστηριότητες. Εξαιτίας του φόβου αυτού, καλλιεργείται κλίμα φόβου από την μεριά των Ελλήνων, που για να προστατέψουν τις οικογένειες τους και τις περιουσίες τους, «απομονώνουν» τους μετανάστες χωρίς να τους δώσουν την ευκαιρία να αποδείξουν αν είναι εχθροί ή όχι. Έτσι δημιουργείται κλίμα αντιδράσεων και ρατσισμού το οποίο μεταφέρεται και στα παιδιά μας, κάνοντας τους μετανάστες να νιώθουν απομονωμένοι και όχι ευπρόσδεκτοι στη χώρα μας, που την διάλεξαν για να έχουν μια καλύτερη ζωή.

Η μεταναστευτική πολιτική του Κινήματός μας απαρτίζεται όχι μόνο από ένα σύνολο μέτρων, αλλά και από ένα σύνολο υιοθετημένων κοινωνικών πρακτικών, φυσικά πάνω σε δύο άξονες. Στον πρώτο άξονα ρυθμίζονται και ελέγχονται η είσοδος, η διαμονή και η απασχόληση των αλλοδαπών που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και μέτρων για ενθάρρυνση, για επιστροφή ή προσωρινή διαμονή και στον δεύτερο άξονα ρυθμίζεται η καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης.

Οι μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στην χώρα μας από χερσαία και θαλάσσια περάσματα ή αυτοί που αποκτούν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα, αφήνονται έρμαια εγκληματικών οργανώσεων όπως δίκτυα διακίνησης λαθρομεταναστών, συμμορίες εκβιαστών, μεσάζοντες που έχουν διασυνδέσεις με τη μαύρη οικονομία και οργανωμένους δουλεμπόρους. Τα κατεχόμενα της Κύπρου έχοντας για 80000 κατοίκους πάνω από 60 τράπεζες που διαχειρίζονται παράνομα χρήματα, μπήκαν στον πειρασμό να μετατραπούν σε παράδεισο ξεπλύματος των μαύρων χρημάτων της λαθρομετανάστευσης και ιμάντας μεταφοράς τους στις ελβετικές τράπεζες. Απαιτείται να ζητηθεί από την Ενωμένη Ευρώπη η αστυνομική συνεργασία μεταξύ των χωρών, για την καταπολέμηση αυτών των εγκληματιών.

Η παράνομη μετανάστευση είναι μία πληγή για την χώρα μας, η οποία πρέπει να περιοριστεί, διότι έχει πολλές αρνητικές συνέπειες που αυξάνουν τις ανησυχίες όσον αφορά την ασφάλεια και τα ανθρωπιστικά ζητήματα.

Από την άλλη είναι προφανές ότι η φοβική, γραφειοκρατική και αναποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζεται καθ’όλη την περίοδο των τελευταίων είκοσι ετών, έδωσε τη δυνατότητα εκμετάλλευσης του ξενοφοβικού κλίματος, με την ταυτόχρονη υποβάθμιση του ζητήματος των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων των μεταναστών. Οι αδυναμίες των μεταναστευτικών πολιτικών εμπόδισαν την ολοκληρωμένη επίτευξη των αναγκαίων στόχων όπως: α) η κοινωνική ένταξη, β) ο αποτελεσματικός έλεγχος των συνόρων, γ) ο αποτελεσματικός έλεγχος της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας, δ) τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα.

Η διαφορετικότητα της δικής μας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης αντιμετωπίζει τη μετανάστευση ως θετική πρόκληση, ενώ η πρόταση εξουσίας των άλλων επιδιώκει να την αντιμετωπίσει, εκτός πολιτικής, ως αρνητική απειλή με ξενοφοβικά και ρατσιστικά σύνδρομα, ελαχιστοποιώντας τη σοβαρότητα και τη σημαντικότητα ενός ζητήματος με ανθρωπιστικές, πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές διαστάσεις.