Το πήρα χαμπάρι

Το πήρα χαμπάρι

Με το έλα μωρέ ένα κάρο κόμματα. Με το έλα μωρέ όλοι σωτήρες το παίζουν, μας περνούν με περίσσεια ευκολία την απογοήτευση ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει, τίποτε δεν αλλάζει.

Αυτό το παραμυθάκι όμως έχει κοκκινοσκουφίτσα χωρίς λύκο και γιαγιά. Το πήρα χαμπάρι, δεν υπάρχουν πολλά κόμματα, υπάρχουν πολλοί ιδιοκτήτες κομμάτων με λίγα η πολλά τετραγωνικά μέτρα πολιτικής γης. Ποιος δεν άκουσε για το κόμμα του Καμμένου, το κόμμα της Μπακογιάνη, το κόμμα του Θεοδωράκη, το κόμμα του Καρατζαφέρη, το κόμμα του Γκλέτσου, το κόμμα του Λεβέντη και πάει λέγοντας. Το πήρα χαμπάρι, υπάρχουν οι χρηματοδοτήσεις των ιδιοκτητών των κομμάτων που τους μετατρέπουν σε σκλάβους της ανάγκης. Το πήρα χαμπάρι, υπάρχουν οι αλληλέγγυοι και οι οπαδοί των ιδιοκτητών των κομμάτων που προσδοκούν στο κράτος, στο βαθύ κράτος, αυτό που έχει το όνομα Κομματοκρατία. Βέβαια κάποιοι από αυτούς, κάποια στιγμή αντέδρασαν, αλλά βγήκε ένας αρχιτσέλιγκας και τους ζήτησε να σιωπούν γιατί όλοι μαζί τα φάγανε. Και κάποιοι άλλοι σε κάποια στιγμή αγανάκτησαν και βγήκαν στις πλατείες, αλλά βγήκε ένας ελκυστικός μαγκίτης και ζήτησε να βαράνε τύμπανα γιατί οι αγορές θέλουν να χορεύουν.

Γεμάτη από νεανική αθωότητα, στην πρόσφατη Έκτακτη Σύνοδο του Κινήματός μας, ρώτησα τον Εκφραστή μας κύριο Χαραλαμπίδη «τα φαγητά όλων αυτών ποιος τα πληρώνει;» Εγώ Ελένη μου απάντησε, εγώ που απλά νιώθω τα χέρια τους στις τσέπες μου και δεν τους τα «κόβω». Εγώ που δεν θέλω να έχω μέσο, δεν θέλω να έχω μπάρμπα στην Κορώνη, δεν θέλω να έχω βύσμα, δεν θέλω να έχω λούκι, και που πεισματικά δεν θέλω να είμαι από την πλευρά τους. Εγώ που θέλω να στέκομαι απλά όρθιος και περήφανος απέναντί τους. Εγώ που περιμένω με ανυπομονησία τους μαθητές μου, για να πάω μαζί τους, να τους ανατρέψουμε.

Όλοι εμείς στο Κίνημα είμαστε αποφασισμένοι, να δώσουμε τον αγώνα για να κυβερνηθεί διαφορετικά η Ελλάδα, ξέρουμε ότι περπατάμε γερά, περπατάμε χωρίς φόβο, περπατάμε μέχρι το τέλος. Τίποτα δε μας σταματά.

Με όπλο το μυαλό στη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με το χθες

Με όπλο το μυαλό στη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με το χθες

Σταύρος Παπαγιάννης
Συντονιστής Επιτελείου Ιδεολογίας του Κινήματος

Όταν βρίσκεσαι μέσα σε πολιτική χαβούζα που τη δημιούργησαν και συντηρούν οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι. Όταν αυτοί οι γίγαντες της δημοσιογραφίας το παίζουν πούμα παντός καιρού και επί παντός επιστητού. Τότε για την κατανόηση και την ερμηνεία της πραγματικότητας χρειάζεσαι ιδέες, λόγο και δημιουργία. Αυτά που χρειαστήκαμε και εμείς ως κινητήριες δυνάμεις για να προχωρήσουμε και να φτιάξουμε το Κίνημά μας.

Εμείς, ένα πολιτικά απόλυτο μηδέν όπως θέλουν κάποιοι να μας αποκαλούν, αποφασίσαμε και θέσαμε οι ίδιοι τους όρους ύπαρξης του Κινήματος «Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα», σεβόμενοι τους όρους ύπαρξης των άλλων κομμάτων. Δεν καθίσαμε πάνω στη σημερινή δεδομένη πολιτική κατάσταση, γιατί και την αμφισβητούμε και την έχουμε απορρίψει. Διαμορφώσαμε την δική μας πολιτική φιλοσοφία. Ανακαλύψαμε τις προσβάσεις στους επιδιωκόμενους σκοπούς μας, μέσα στην ψηφιακή εποχή που ήδη τρέχει και στην οποία ανήκουμε. Παίζουμε πολιτικό βιολί γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να ακουστεί σήμερα, γιατί πρέπει να ακουστεί αύριο.

Ο ιδεολογικός μας χώρος είναι δικό μας δημιούργημα. Δεν στοιχηθήκαμε πίσω από υπάρχοντα δόγματα. Τα προσπεράσαμε, διότι ανήκουν στο χθες και η δική μας έγνοια είναι για το τι μας ξημερώνει αύριο. Το μανιφέστο μας το γράψαμε πάνω στην κυρίως σελίδα του αύριο. Μιας σελίδας όπου τα γράμματα δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν στα περιθώρια του τετραδίου. Επιλέξαμε δηλαδή την πολιτική τοποθεσία του Κέντρου.

Η ιδεολογία μας δεν ξεδιπλώνεται μέσα από τα κείμενα με στόχο τον εντυπωσιασμό. Κατακτήσαμε πλήρη επίγνωση της πολιτικής μας ταυτότητας. Αποκτήσαμε έτσι αυτοπεποίθηση και είμαστε έτοιμοι για την ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με το χθες. Με όπλο το μυαλό θα μπούμε στον αγώνα για να νικήσουμε. Και είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε.

Οι πατεράδες μας ακόμα περιμένουν βαρύγδουπα ονόματα με την προσδοκία της σωτηρίας. Οι μανάδες μας θεωρούν ηγέτες τα εκθαμβωτικά τίποτα. Μόνο οι παππούδες μας, μας τονίζουν τη δύναμη του συλλογικού, της αξιοκρατίας και της εργασίας.

Παράλληλα εμπεδώσαμε πλήρως πως η πλειονότητα των επώνυμων δημοσιογράφων με το να δανείζει καθημερινά στοχευμένη άποψη, κατόρθωσε να απορρυθμίσει τη λογική και εκτόπισε κάθε ενδιαφέρον για τη γνώση. Τα Λιοντάρια, όπως εμείς θέλουμε να αυτοαποκαλούμαστε, αφήνοντας πίσω όλους αυτούς, συνεχώς ανακαλύπτουμε και ασχολούμαστε με φωτισμένες μειοψηφίες που είναι σε θέση να μπολιάσουν τις απαραίτητες πλειοψηφίες για να κυβερνηθεί διαφορετικά η Ελλάδα.

Από την κερκίδα στο γρασίδι

Από την κερκίδα στο γρασίδι

Ευτυχώς που οι καταλήψεις στα σχολεία δημιούργησαν τον κύριο Αλέξη Τσίπρα, διότι αν δεν ψήφιζα και την πρώτη φορά αριστερά, δε θα είχα πλήρη εικόνα. Το κάδρο τώρα, με όλους μέσα, ξέρω ότι είναι κορεσμένο από σαπίλα.

Όλοι ίδιοι και όλα ίδια στο ίδιο πλάνο. Η κουτάλα της δήθεν πολιτικής διέβρωσε τα πάντα. Όλες οι προτάσεις εξουσίας οδηγούν στην κουτάλα. Και εγώ αυτομαστιγώνομαι ισχυριζόμενος ότι για άλλη μια φορά ψήφισα λάθος.

Καθισμένος στην κερκίδα το μόνο που κάνω είναι να παρατηρώ από τη μια πλευρά τη συντηρητική και από την άλλη την προοδευτική παράταξη να παίζουν μπάλα σε γήπεδο χωρίς αντίπαλο.

Το «θεατής» όμως μας τελείωσε. Ήρθε η ώρα της ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ. Φόρεσα φανέλα, σορτσάκι, έδεσα τα κορδόνια στα παπούτσια και περιμένω να κάνεις και εσύ το ίδιο. Καιρός το ισχυρό ΕΜΕΙΣ του ΕΣΥ και ΕΓΩ να κυβερνήσει διαφορετικά την Ελλάδα. Ο αγώνας θα γίνει για αυτό. Τώρα πλέον θα ποντάρουμε τα ρέστα μας, στην Κυβερνώσα Πατριωτική Παράταξη.

Εδώ και τρία χρόνια, ήδη φτιάχτηκε αυτό που χρειαζότανε. Φτιάχτηκε δηλαδή με νομική υπόσταση ο πολιτικός φορέας «Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα». Φτιάχτηκε σύγχρονο πολιτικό αφήγημα. Φτιάχτηκε πατριωτικό ιδεολογικό μανιφέστο. Φτιάχτηκε εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Έγινε έτσι με πολύ κόπο και δουλειά το απέναντι άλλο κάδρο και είναι τοποθετημένο στο ΚΕΝΤΡΟ.

Τώρα ΕΣΥ και ΕΓΩ χρειαζόμαστε τους ανθρώπους εκείνους που είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν για τους ίδιους, τις οικογένειές τους και το κοινωνικό σύνολο. Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά μαζί τους, ώστε να πειστούν ότι αν δεν είναι τώρα αντίθετοί μας, στο μέλλον θα είναι μαζί μας.

Και θα μας ακούσουν.

Και θα έρθουν στη συνάντηση της κάλπης.

Γιατί μέσα στην κάλπη, πρέπει να ηττηθεί η πολιτική σαπίλα.

Γιατί μέσα στην κάλπη, πρέπει να ηττηθούν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί.

Κύριε Πρωθυπουργέ είστε δήθεν.

Κύριε Πρωθυπουργέ είστε δήθεν.

Τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα της απάτης, εγώ ένας ασήμαντος πιτσιρικάς που δε συμμετείχα σε καταλήψεις όπως εσείς κύριε Πρωθυπουργέ, εγώ είμαι αυτός ο ένας, που σας λέει ότι είστε πραξικοπηματίας, γιατί βιάσατε την ψήφο του Ελληνικού λαού και κάνατε ΝΑΙ το περήφανο ΟΧΙ που βροντοφωνάχτηκε τότε. Εγώ είμαι αυτός ο ένας, που σας λέει κύριε Πρωθυπουργέ ότι είστε δήθεν.

Μπορεί ο παππούς μου και ο πατέρας μου κύριε Πρωθυπουργέ να ρούφηξαν το αυγουλάκι σας, αλλά εγώ δεν μασάω. Το 62% ΟΧΙ στις κάλπες έπρεπε να το τρίψετε στις μούρες των τοκογλύφων. Έπρεπε να πάτε με παλικαριά Ελληνική και να τους πείτε ότι είναι ισοσκελισμένα τα χρέη μας. Οι πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο του 40, το φέσωμα από την παράνομη μετανάστευση, οι εισπράξεις των μουσείων τους από τα δικά μας εκθέματα, οι κλοπές των αρχαιολογικών μας θησαυρών, η εισαγόμενη καταναλωτική σαπίλα με κολάσιμες μίζες, είναι το αίμα που μας ρουφήξανε και θα έπρεπε να τους ζητήσετε και τα ρέστα.

Αυτά ήταν τα νταούλια μας. Και για να ευχαριστηθούνε και το χορό κύριε Πρωθυπουργέ θα μπορούσατε να τους υποσχεθείτε ότι θα τους δίνατε με ευκολίες πληρωμής την ενέργεια που σε τεράστιες ποσότητες έχουμε στο υπέδαφός μας και τους είναι χρήσιμη.

Εγώ και οι παρέες μου πλέον το πήραμε χαμπάρι ότι ποτέ δεν είχαμε εθνική ανεξαρτησία. Μια ζωή προτεκτοράτο.

Εμείς όμως η γενιά του φραπέ και του καναπέ όπως βολεύει κάποιους να μας λένε, μπορεί να είμαστε σήμερα λιονταράκια αλίμονο τους όμως όταν σε λίγα χρόνια θα γίνουμε λιοντάρια.