Πολιτικό ζητούμενο, ο πατριωτικός, κοινωνικός μετασχηματισμός

Πολιτικό ζητούμενο, ο πατριωτικός, κοινωνικός μετασχηματισμός

Ως επαναστάτης πατριώτης, θεωρώ άναρθρες όλες ανεξαιρέτως τις κραυγές που θέτουν ως πολιτικό ζητούμενο την ένωση των «πατριωτικών δυνάμεων» με ταυτόχρονη επίκληση για εκθαμβωτικό Ηγέτη ή Σωτήρα. Δεν αμφισβητώ, ότι μια σειρά από άρρωστες πρακτικές και παθογένειες άφησαν να αιωρούνται στην πατριωτική ατμόσφαιρα οι μοριακού τύπου πατριωτικές σταγόνες. Πρέπει όμως κάποτε να γίνει από όλους μας αποδεκτό ότι οι σταγόνες αυτές δεν είναι επουδενί και με τίποτα δυνάμεις. Επομένως δεν μπορεί να τίθεται ως πολιτικό ζητούμενο η ένωση ανύπαρκτων δυνάμεων.

Για μένα αλλά και για κάθε επαναστάτη πατριώτη το ζητούμενο στην σημερινή Ελλάδα, αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα, είναι ένα ισχυρό όραμα για ένα διαφορετικό μέλλον. Ένα όραμα που θα βασίζεται στην ειλικρίνεια, με όλους τους κινδύνους, αλλά και όλες τις ευκαιρίες που βρίσκονται στην πορεία για την επίτευξη του. Συνεπώς το πολιτικό ζητούμενο για μένα είναι ο πατριωτικός κοινωνικός μετασχηματισμός.Η οδοιπορία για να επιτευχθεί αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός είναι διπλής και μάλιστα παράλληλης κατεύθυνσης. Οικονομικής βασικά αλλά και πολιτικής.

Από οικονομική πλευρά το δρόμο τον χαράζει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός από μόνος του καταδεικνύει την ανάγκη της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα με τα διάφορα εμπόδια που παρεμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη, είτε με μορφή οικονομικής κρίσης, είτε με μορφή θερμών επεισοδίων στο Αιγαίο, είτε με μορφή παράνομης εισόδου αλλοδαπών, είτε με μορφή ηθικής σήψης. Έτσι η μαγιά, η προεργασία για την κοινωνική αλλαγή πλάθεται και συντελείται μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα της Ελλάδας. Υπάρχει δηλαδή μια αντικειμενική και αυτόματη κοινωνική εξέλιξη και πορεία. Συνεπώς από οικονομικής συμπεριφοράς δεν χρειάζεται ιδιαίτερος αγώνας και προσπάθεια για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής. Θα ρθει μόνη της εξελικτικά.

Ο «κόμπος» του όλου ζητήματος είναι η πολιτική πλευρά η οποία ορθώνει εμπόδια στην κανονική ροή της κοινωνικής εξέλιξης. Είναι η πολιτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων που ορθώνει τα εμπόδια καθόσον επιδιώκει να διατηρεί τα προνόμια των πολιτικών ελίτ και φυσικά τον πλούτο τον οποίο μάλιστα τον συσσωρεύει στους λίγους. Είναι το Ελληνικό Κράτος με τους διαβρωμένους θεσμούς της δικαιοσύνης, της εκκλησίας και των μέσων μαζικής επικοινωνίας που ορθώνεται φρουρός σκληρός και άγρυπνος του σάπιου πολιτικού κατεστημένου. Είναι η Ελληνική πολιτική σκηνή που έχει αναπτύξει στο ανώτερο σημείο τα όργανα και τη θεσμική συγκρότηση τους για την επίτευξη καταπιεστικών επιδιώξεων και σκοπών.

Ως επαναστάτης πατριώτης δεν θεωρώ ότι το σαπισμένο πολιτικό σκηνικό το στηρίζει ο κάθε Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Καραμανλής που για μένα δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις χάρτινες φιγούρες του ίδιου Σπαθάρη προς τέρψιν του θεάματος. Άλλοι είναι οι φταίχτες που το στηρίζουν.Οι πρόσφατες δικαστικές και όχι ποδοσφαιρικές διαφορές των Μαρινάκη, Σαββίδη μου έχουν επιβεβαιώσει πλήρως ότι στη στήριξη του πολιτικού σκηνικού έρχεται πρώτη και καλύτερη η «αόμματη» δικαιοσύνη. Οι θεράποντες της, διαμαρτύρονται όταν τους αποδίδεται η μομφή ότι είναι δικαστές στην υπηρεσία της πλουτοκρατίας. Το θέμα όμως, είναι απλό. Και αν τους υποθέσουμε αδιάφθορους εφαρμοστές των νόμων, το ερώτημα που μπαίνει είναι. Ποιους νόμους εφαρμόζουν, ποιοι τους θεσμοθετούν; Ποιοι άλλοι από τους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας και όχι του λαού;

Σήμερα η δικαιοσύνη όχι μόνο είναι ταξική, αλλά έγινε και κομματική. Με όχι αβάσιμα στοιχεία, της καταλογίζω ότι έπαψε να είναι αδιάφθορη ακολουθώντας τη γενική εξαχρείωση.Η κρίση από την πανδημία του κορωνοϊού μου αποκάλυψε πλέον πλήρως ότι με ακόμα καλύτερη στήριξη προς το πολιτικό σκηνικό δεύτερη έρχεται η εκκλησία η οποία το στηρίζει «πνευματικά». Σήμερα στην Ελλάδα εκτός από αυτούς που δεν θέλουν να δουν, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη βλέπει την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την κοροϊδία, την ανηθικότητα. Δεν είδαμε όμως μετά τον θάνατο του Μακαριστού Χριστόδουλου, την εκκλησιαστική ηγεσία να ξεσηκώνει έναν αγώνα για την καταπολέμηση αυτών των κακών. Η μόνη τους απασχόληση εκτός βέβαια από την υποστήριξη των υλικών συμφερόντων τους, είναι να κηρύσσουν την υπακοή, υποσχόμενοι ανταμοιβή στον άλλο κόσμο.Ως επαναστάτης πατριώτης θεωρώ ότι αυτό που ειπώθηκε και καταγράφτηκε το 1794 στη Συμβατική Συνέλευση των Γάλλων στην ψήφιση νόμου για την καθιέρωση της λατρείας του «Υπέρτατου Όντος» χωρίς τη μεσολάβηση του κλήρου, πάει γάντι και στην σημερινή Ελλάδα. Συγκεκριμένα ο Πρόεδρος της «Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας» των Γάλλων είχε πει τότε «…Τι υπάρχει ανάμεσα στους παπάδες και το Θεό; Παπάδες με ποιους τίτλους αποδείξατε την αποστολή σας; Μήπως είσαστε περισσότερο δίκαιοι, περισσότερο ταπεινοί, περισσότερο φίλοι της αλήθειας από τους άλλους ανθρώπους; Μήπως λατρέψατε την ισότητα, υπερασπίσατε τα δίκαια του λαού; και νικήσατε την τυραννία; ….Το σκήπτρο και το θυμιατό συνωμότησαν για να ατιμάσουν τον ουρανό και να σφετεριστούν τη γη, ας παραμελίσουμε τους παπάδες και ας επιστρέψουμε στη Θεότητα.»

Από το τελευταίο μεγάλο φαγοπότι που στήθηκε για τις επικοινωνιακές ανάγκες του αγώνα καταπολέμησης της πανδημίας του κορωνοϊού μου εμπεδώθηκε πλέον πλήρως ότι τις τελευταίες πινελιές στο πολιτικό τελάρο τις βάζουν οι δημοσιογράφοι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Οι τηλεοπτικές άδειες δόθηκαν στην πλουτοκρατία και όχι στον λαό όπως προβλέπει το σύνταγμα και η παροχή αυτή είναι νομοθετικό δεδομένο. Η κίτρινη πλέον δημοσιογραφία είτε με συντηρητική κατεύθυνση, είτε με δήθεν προοδευτική, δεν αποβλέπει παρά στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Διακρίνεται για ψευδολογίες, αλλοπρόσαλλες θέσεις, κυνισμό και σκοπιμότητα.

Για να μην επεκταθώ κι άλλο και κουράσω, συμπερασματικά λοιπόν, από την πολιτική πλευρά για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα ο «κόμπος» χρειάζεται το σπαθί της πολιτικής δράσης για να λυθεί και τον δρόμο τον χαράζει το πολιτικό κόμμα που χρειάζεται να κατευθύνει την πολιτική δράση. Και φυσικά αλλά και υποχρεωτικά πέρα από τα κόμματα χρειάζεται διεθνής συντονισμός της κάθε εθνικής πολιτικής δράσης.Άρα εδώ βρίσκεται η ουσία, στο ποια χέρια και ποίο σπαθί πρέπει να κρατήσουν αυτά, για να γίνει πραγματικότητα το ισχυρό πατριωτικό όραμα σε ένα διαφορετικό μέλλον.

Μήνυμα για την 25η Μαρτίου

Μήνυμα για την 25η Μαρτίου

Από τον Εκφραστή του Κινήματος Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η μεταλαμπάδευση ιδεωδών από γενιά σε γενιά, η ιδεολογική επιρροή του Διαφωτισμού, η ιδέα ύπαρξης ελληνικού έθνους που δικαιούται χωριστή πολιτική ύπαρξη στον σύγχρονο κόσμο και τέλος, η συνέργεια μεταξύ του διανοούμενου Έλληνα, του απλού αγωνιστή, του ιερέα, του ψαρά, του γεωργού και του έμπορα, υπήρξαν παράγοντες μιας εξέγερσης που φάνταζε τρελή, αδύνατη και ανέφικτη αλλά έγινε πραγματικότητα το 1821.

Το 1821 ο υπόδουλος Έλληνας θέλησε την εθνική του αποκατάσταση και δεν δίστασε. Διεκδίκησε και κατάκτησε την εθνική του αυτογνωσία. Το 1821 ο υπόδουλος Ελληνισμός αναζήτησε εναγώνια τη νέα ηγεσία του, τη νέα εθνική του οργάνωση που θα τον οδηγούσε στον δρόμο του ιστορικού του πεπρωμένου.

Ο Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821 δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, αλλά η φυσιολογική εξέλιξη μιας πορείας που ξεκίνησε χρόνια πριν. Ήταν κορύφωση οργής και αγανάκτησης που συμπύκνωνε ο πόθος για ελευθερία. Ήταν αποτέλεσμα μιας αδιάκοπης και άσβεστης φλόγας εξέγερσης που εκδηλώθηκε με επιτυχία όταν οι Έλληνες συνένωσαν δυνάμεις, πολιτικές, οικονομικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές, διπλωματικές, έδειξαν επιμονή και υπομονή και ανέτρεψαν την αρχική εναντίωση των τότε μεγάλων δυνάμεων στρέφοντάς τες τελικά και καθοριστικά με το μέρος τους.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν συνέβη σε μία μέρα, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας μικρής ενστικτώδους προσπάθειας λίγων ατόμων, δεν υπήρξε κίνημα αδιάφορο προς τα θέλω και τις βλέψεις των ισχυρών της εποχής και πέτυχε γιατί ο στόχος ήταν κοινός για όλους τους Έλληνες, διότι υπερίσχυσε το «εμείς» και όχι το «εγώ».

Τιμώντας σήμερα την εθνική μνήμη της 25ης Μαρτίου του 1821 οφείλουμε με σεβασμό να την διαφυλάξουμε ως παρακαταθήκη και ως πολύτιμο οδηγό πλεύσης.Παραμελώντας ακραίες εξάρσεις και με σεβασμό στις όποιες διαφορετικές θέσεις και προσεγγίσεις, οφείλουμε να αποδεχτούμε διδασκόμενοι από το Έπος του 21, ότι η επίτευξη εθνικών στόχων απαιτεί συνεργασία, συνεννόηση και κοινές δράσεις. Χρόνια Πολλά

Καλά Χριστούγεννα!

Καλά Χριστούγεννα!

Ευχές από τον Εκφραστή του κινήματος Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Εύχομαι η φάτνη της Βηθλεέμ, να φέρει τη θαλπωρή και την αγάπη της σε κάθε καρδιά. Πορευόμενοι στα μονοπάτια της αγωνίας και του δισταγμού, ας λαχταρήσουμε με αγαθή περιέργεια να προστρέξουμε νοερά στους απλοϊκούς βοσκούς στη φάτνη, να οσφρανθούμε τη σμύρνα και το λιβάνι, να ζεσταθούμε από το ειρηνικό χνώτο των ζώων, να αφουγκρασθούμε από τα αγγελικά στόματα τις μελωδικές δοξολογίες.

Με ακατανίκητη λαχτάρα ας πορευθούμε σαν τους Μάγους, για να προσεγγίσουμε το γεγονός, στο οποίο συγκλίνουν οι αιώνες και έχουν την αναφορά τους όλες οι εποχές. Ας φανούμε αντάξιοι της Σοφίας των Μάγων της Ανατολής, σήμερα που ο ορθολογισμός επιχειρεί να απαξιώσει κάθε τι υπέρλογο και θεϊκό.

Σε μία εποχή που συρρικνώνεται η πίστη και ξεθωριάζουν οι διαχρονικές αξίες, ας τολμήσουμε, «δωροφορούντες τὰς ἀρετάς», να αναζητήσουμε και να προσκυνήσουμε τον «Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης».
Χρόνια Πολλά,
Καλά Χριστούγεννα.

Η Νέα γενιά μπορεί να ηγηθεί της Ενιαίας Μεγάλης Πατριωτικής Παράταξης.

Η Νέα γενιά μπορεί να ηγηθεί της Ενιαίας Μεγάλης Πατριωτικής Παράταξης.

Πολλές φορές μου θέτουν το ερώτημα και ποιός κύριε Μιχάλη Χαραλαμπίδη θα ηγηθεί της Πατριωτικής Παράταξης; Σε όλους αυτούς έχω απαντήσει ότι υπάρχουν λαμπρά παιδιά που μπορούν να ηγηθούν της Ενιαίας Μεγάλης Πατριωτικής Παράταξης. Ένα από αυτά είναι και ο Γιώργος Φίλης. Σας παραθέτω, για να πάρετε μια γεύση, τέσσερα σημεία δημόσιας τοποθέτησης από αυτό το πραγματικό λιοντάρι:

1) «Η συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Ερντογάν στα πλαίσια του ΝΑΤΟ δεν νομίζω ότι πρόκειται να φέρει κάποιου τύπου αποκλιμάκωση. Γίνεται κυρίως για επικοινωνιακούς σκοπούς διότι ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή έχει απασφαλίσει, λειτουργεί ωσάν να είναι η μοναδική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο και προσπαθεί με τις μαξιμαλιστικές, προκλητικότατες πρωτοβουλίες που παίρνει να μας βάλει στη γωνία και να τρέχουμε εμείς ενώ θα έπρεπε να τρέχει αυτός».

2) «Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η ελληνική πλευρά για να περάσει το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν παίζει, έχουν παραβιαστεί πάρα πολλές κόκκινες γραμμές προ πολλού, είναι άμεση σύγκλιση του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, άμεση σύγκλιση όλων των επιτροπών που έχουν να κάνουν με το υπουργείο Εξωτερικών και των διακομματικών Επιτροπών, με στόχο να υπάρξει μία κοινή τοποθέτηση, να υπάρξει υποβοήθηση στη σφυρηλάτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και αυτοπεποίθησης. Να καταλάβει ο κ. Ερντογάν και οι Τούρκοι ότι εδώ δεν θα βρει απέναντί του μία κυβέρνηση αλλά τον ελληνικό λαό, να γίνουν όλες οι απαραίτητες διπλωματικές κινήσεις σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Καλά είναι όλα αυτά με το ΝΑΤΟ, να πούμε το θέμα μας, αλλά 40 χρόνια τώρα πηγαίνουμε τα θέματά μας με την Τουρκία στο ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ νίπτει τας χείρας του».

3) «Η μη επιτυχής αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων απ’ όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας, έχει επιτείνει την άποψή ότι πάμε σε κλιμάκωση της έντασης. Τον Ερντογάν δεν τον ενδιαφέρει η διεθνής νομιμότητα ούτε τίποτα. Τον ενδιαφέρει να πιέσει την Ελλάδα, να εκβιάσει, να καταδείξει τη γύμνια του πολιτικού συστήματος, το οποίο δυστυχώς δεν είναι εκπαιδευμένο».

4) «Έχουμε υβριδικό πόλεμο με την Τουρκία. Ο υβριδικός πόλεμος έχει πολλές μορφές και το καταλαβαίνεις στο τέλος. Τα κάστρα πάντα αλώνονται εκ των έσω. Το πρώτο πράγμα που κάνεις, και δυστυχώς αυτό το έχουν κάνει οι δικοί μας, είναι η αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας. Βρισκόμαστε σε μία κατάσταση στην οποία η Τουρκία θα πιέσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα και κυρίως την ελληνική κοινωνία την οποία προσπαθεί να εκφοβίσει».

Δελτίο Τύπου 10-11/10/2019

Δελτίο Τύπου 10-11/10/2019

Δελτίο Τύπου

Στην Ελλάδα, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, οι ιδεολογικές και κομματικές συζητήσεις και η ξένη εξάρτηση οδήγησαν στην κυριαρχία ενός περίεργου δόγματος: «Ανήκουμε στην Δύση» και στην συνέχεια «ανήκουμε στην Ευρώπη», αντί της ορθολογιστικής θέσης είμαστε ενταγμένοι ως ισότιμο μέλος στις Δυτικές συμμαχίες.Ιστορικά η Ελλάδα πάντα είχε ζήτημα με τον τρόπο που βλέπει τις συμμαχίες και τις διπλωματικές προσεγγίσεις που υιοθετούσε. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, δεν εμπέδωσε ποτέ ότι οι τυπικές ή άτυπες συμμαχικές συγκλίσεις σχετίζονται περισσότερο με στρατηγικά συμφέροντα και λιγότερο με νομικά κριτήρια και παράγοντες.

Εάν σταθούμε στην Ευρώπη, η ένταξή της Ελλάδας το 1991 οδήγησε σε ιλαροτραγικές δηλώσεις και αναλύσεις περί «εγγύησης των Ελληνικών συνόρων». Στις μέρες μας και πάλι, εν μέσω κρίσης, κοινωνικών εντάσεων, στρατηγικής ακινησίας και καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων πλανητικά και περιφερειακά, επαναλαμβάνεται η ίδια «εγγυητική παραφιλολογία» σε αναφορά με τις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ, η οποία ενδέχεται να βλάψει σοβαρά την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ Πομπέο στην Αθήνα, οι δηλώσεις που έκανε και οι συμφωνίες που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του, θέτουν ξανά επί τάπητος τα ζητήματα των συμμαχιών ενός κράτους στο ανταγωνιστικό και συχνά συγκρουσιακό διεθνές σύστημα. Για παράδειγμα, τι είδη συμμαχιών υπάρχουν, ποιες οι προϋποθέσεις συγκρότησης μιας τυπικής ή άτυπης συμμαχίας, ποια η εκατέρωθεν σημασία και τα οφέλη ή οι ζημιές και ποιες οι προεκτάσεις για την στρατηγική των εμπλεκομένων κρατών.

Αναμφισβήτητα, η εισβολή της Τουρκίας περιπλέκει όλες της σχέσεις όλων των εμπλεκομένων. Στην κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα εδώ και χρόνια αλλά και οι κυρίαρχες παραδοχές για το διεθνές σύστημα, μας δίνουν το δικαίωμα να αμφιβάλουμε εάν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να είναι ενεργά παρούσα ενόψει πυκνών εναλλαγών συμμαχικών συγκλίσεων γύρω από ρευστά συμφέροντα των εμπλεκομένων δυνάμεων.