Σύγχρονος Πατριωτισμός

Σύγχρονος Πατριωτισμός

Ο σύγχρονος πατριωτισμός τοποθετεί τον άνθρωπο μέσα στο ιστορικό του συγκείμενο. Στη σύγχρονη πλουραλιστική πραγματικότητα με την λέξη «πατριώτης» δεν εννοείται αυτός ο οποίος ευλογεί τα επιτεύγματα των μακρινών προγόνων του, ούτε αυτός ο οποίος κατακρίνει και μισεί τα υπόλοιπα έθνη, δίχως ο ίδιος να έχει οτιδήποτε άξιο λόγου να επιδείξει στην διεθνή κοινότητα.

Αντίθετα πατριώτης θεωρείται αυτός ο οποίος έχει απορρίψει την ναρκισσιστική εσωστρέφεια, έχει αναλάβει δράση για την επίτευξη κοινωφελών στόχων και μετασχηματίζει ο ίδιος την πραγματικότητά του. Ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των εθνών και η ειρηνική συνύπαρξή τους είναι βασικές θέσεις του σύγχρονου πατριωτισμού. Η ενσωμάτωση θετικών προτύπων από άλλους πολιτισμούς είναι θεμιτή παράλληλα με την προστασία και τη διαφύλαξη των παραδοσιακών ελληνικών αξιών της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Ο σύγχρονος πατριωτισμός ασπαζόμενος τον ελληνικό θεσμό της φιλοξενίας απορρίπτει τις ξενοφοβικές ιδέες και στοχεύει στην εξάλειψη των ρατσιστικών φαινομένων. Με την έλευση του σύγχρονου πατριωτισμού αποδομείται αφενός η προπαγάνδα των σωβινιστικών – ναζιστικών κύκλων η οποία ερέθιζε επί πολλά έτη τα ανθρώπινα ένστικτα και η οποία παραχάραζε την ουσία του ελληνικού πολιτισμού και αφετέρου αναχαιτίζεται επιτυχώς το «μεταεθνικό» ψευδοαφήγημα των θιασωτών του εθνομηδενισμού

Δικαίωμα στην Εργασία

Δικαίωμα στην Εργασία

Η εργασία είναι ο βασικός πυρήνας πραγμάτωσης της πολιτικής. Η αξιοπρέπεια, η ελευθερία και η δικαιοσύνη διασφαλίζονται μέσω της εργασίας. Για να επιβιώσει και να προοδεύσει μια δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται όλοι οι πολίτες να έχουν εργασία. Ο άνθρωπος μέσω της εργασίας επιβιώνει και ολοκληρώνεται ως δημιουργός και ως πολίτης. Έτσι μπορεί να λειτουργήσει ισότιμα εντός του κοινωνικού συνόλου, απελευθερωμένος από τον φόβο της εξαθλίωσης.

Η οικονομική ανεξαρτησία που παράγεται από την εργασία προωθεί την αυτοοργάνωση της ζωής, ωθεί τον άνθρωπο στην ενασχόλησή του με την εφαρμοσμένη πολιτική, τον απαλλάσσει από τεχνητούς περιορισμούς και πλάθει ασυμβίβαστους και αξιοπρεπείς χαρακτήρες. Η ζωή μας αποκτά ξανά νόημα και η οικονομική ύφεση παύει, με την προϋπόθεση πως όλοι μας θα αποκτήσουμε αξιοπρεπείς εργασίες. Οι εργασιακοί κανόνες πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τόσο τον εργοδότη όσο και τον εργαζόμενο και να μη διαχωρίζουν τον ιδιωτικό από τον δημόσιο τομέα.

Οφείλουμε να αποφύγουμε το πισωγύρισμα στην φεουδαρχική κατάσταση πραγμάτων και τη συσσώρευση πλούτου στα χέρια των λίγων εις βάρος των πολλών. Το κίνημά μας υιοθετεί τον αυτορρυθμιζόμενο κοινοτισμό ο οποίος συμβάλει στην πρόοδο τόσο της κοινωνικής δημοκρατίας όσο και της αποτελεσματικότητας των επιχειρήσεων. Είναι μοχλός αλλαγής των εργασιακών σχέσεων, διότι εισάγει τη νοοτροπία της από κοινού προσπάθειας για την επίτευξη κοινών στόχων από τους εργοδότες και από τους εργαζόμενους μαζί, τόσο στους κόλπους των επιχειρήσεων όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

Με τον αυτορρυθμιζόμενο κοινοτισμό χιλιάδες διαπραγματεύσεις θα βρεθούν σε εξέλιξη. Επομένως δεν θα λυθούν μόνο προβλήματα μισθών, αλλά και προβλήματα χρόνου και οργάνωσης της εργασίας, προβλήματα εξειδίκευσης και κατάρτισης, προβλήματα σταδιοδρομιών, προβλήματα διαχείρισης της ηλικιακής πυραμίδας και της υποδοχής των νέων στους τόπους εργασίας. Αναγκαίος είναι ο συνδυασμός θεσμοποιημένων, αλλά αυτόνομων σχέσεων των φορέων στην αγορά εργασίας.

Έτσι οι εργαζόμενοι μετά από συλλογικές διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες μπορούν να υποβάλλουν προτάσεις που έπειτα από νομοτεχνική επεξεργασία ψηφίζονται και γίνονται νόμος. Οι νέοι εργασιακοί θεσμοί είναι ανάγκη να προσβλέπουν σε πολιτική μισθών που στοχεύει σε ίση αμοιβή για ίση εργασία και μικρές μισθολογικές διαφορές μεταξύ των ομάδων των εργαζομένων. Αποδοχές που εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά της εργασίας και όχι της κερδοφορίας. Με αυτόν τον τρόπο κατορθώνεται η εξισορρόπηση των ανισοτήτων μεταξύ μισθωτών ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Πολιτικό ζητούμενο, ο πατριωτικός, κοινωνικός μετασχηματισμός

Πολιτικό ζητούμενο, ο πατριωτικός, κοινωνικός μετασχηματισμός

Ως επαναστάτης πατριώτης, θεωρώ άναρθρες όλες ανεξαιρέτως τις κραυγές που θέτουν ως πολιτικό ζητούμενο την ένωση των «πατριωτικών δυνάμεων» με ταυτόχρονη επίκληση για εκθαμβωτικό Ηγέτη ή Σωτήρα. Δεν αμφισβητώ, ότι μια σειρά από άρρωστες πρακτικές και παθογένειες άφησαν να αιωρούνται στην πατριωτική ατμόσφαιρα οι μοριακού τύπου πατριωτικές σταγόνες. Πρέπει όμως κάποτε να γίνει από όλους μας αποδεκτό ότι οι σταγόνες αυτές δεν είναι επουδενί και με τίποτα δυνάμεις. Επομένως δεν μπορεί να τίθεται ως πολιτικό ζητούμενο η ένωση ανύπαρκτων δυνάμεων.

Για μένα αλλά και για κάθε επαναστάτη πατριώτη το ζητούμενο στην σημερινή Ελλάδα, αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα, είναι ένα ισχυρό όραμα για ένα διαφορετικό μέλλον. Ένα όραμα που θα βασίζεται στην ειλικρίνεια, με όλους τους κινδύνους, αλλά και όλες τις ευκαιρίες που βρίσκονται στην πορεία για την επίτευξη του. Συνεπώς το πολιτικό ζητούμενο για μένα είναι ο πατριωτικός κοινωνικός μετασχηματισμός.Η οδοιπορία για να επιτευχθεί αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός είναι διπλής και μάλιστα παράλληλης κατεύθυνσης. Οικονομικής βασικά αλλά και πολιτικής.

Από οικονομική πλευρά το δρόμο τον χαράζει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός από μόνος του καταδεικνύει την ανάγκη της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα με τα διάφορα εμπόδια που παρεμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη, είτε με μορφή οικονομικής κρίσης, είτε με μορφή θερμών επεισοδίων στο Αιγαίο, είτε με μορφή παράνομης εισόδου αλλοδαπών, είτε με μορφή ηθικής σήψης. Έτσι η μαγιά, η προεργασία για την κοινωνική αλλαγή πλάθεται και συντελείται μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα της Ελλάδας. Υπάρχει δηλαδή μια αντικειμενική και αυτόματη κοινωνική εξέλιξη και πορεία. Συνεπώς από οικονομικής συμπεριφοράς δεν χρειάζεται ιδιαίτερος αγώνας και προσπάθεια για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής. Θα ρθει μόνη της εξελικτικά.

Ο «κόμπος» του όλου ζητήματος είναι η πολιτική πλευρά η οποία ορθώνει εμπόδια στην κανονική ροή της κοινωνικής εξέλιξης. Είναι η πολιτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων που ορθώνει τα εμπόδια καθόσον επιδιώκει να διατηρεί τα προνόμια των πολιτικών ελίτ και φυσικά τον πλούτο τον οποίο μάλιστα τον συσσωρεύει στους λίγους. Είναι το Ελληνικό Κράτος με τους διαβρωμένους θεσμούς της δικαιοσύνης, της εκκλησίας και των μέσων μαζικής επικοινωνίας που ορθώνεται φρουρός σκληρός και άγρυπνος του σάπιου πολιτικού κατεστημένου. Είναι η Ελληνική πολιτική σκηνή που έχει αναπτύξει στο ανώτερο σημείο τα όργανα και τη θεσμική συγκρότηση τους για την επίτευξη καταπιεστικών επιδιώξεων και σκοπών.

Ως επαναστάτης πατριώτης δεν θεωρώ ότι το σαπισμένο πολιτικό σκηνικό το στηρίζει ο κάθε Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Καραμανλής που για μένα δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις χάρτινες φιγούρες του ίδιου Σπαθάρη προς τέρψιν του θεάματος. Άλλοι είναι οι φταίχτες που το στηρίζουν.Οι πρόσφατες δικαστικές και όχι ποδοσφαιρικές διαφορές των Μαρινάκη, Σαββίδη μου έχουν επιβεβαιώσει πλήρως ότι στη στήριξη του πολιτικού σκηνικού έρχεται πρώτη και καλύτερη η «αόμματη» δικαιοσύνη. Οι θεράποντες της, διαμαρτύρονται όταν τους αποδίδεται η μομφή ότι είναι δικαστές στην υπηρεσία της πλουτοκρατίας. Το θέμα όμως, είναι απλό. Και αν τους υποθέσουμε αδιάφθορους εφαρμοστές των νόμων, το ερώτημα που μπαίνει είναι. Ποιους νόμους εφαρμόζουν, ποιοι τους θεσμοθετούν; Ποιοι άλλοι από τους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας και όχι του λαού;

Σήμερα η δικαιοσύνη όχι μόνο είναι ταξική, αλλά έγινε και κομματική. Με όχι αβάσιμα στοιχεία, της καταλογίζω ότι έπαψε να είναι αδιάφθορη ακολουθώντας τη γενική εξαχρείωση.Η κρίση από την πανδημία του κορωνοϊού μου αποκάλυψε πλέον πλήρως ότι με ακόμα καλύτερη στήριξη προς το πολιτικό σκηνικό δεύτερη έρχεται η εκκλησία η οποία το στηρίζει «πνευματικά». Σήμερα στην Ελλάδα εκτός από αυτούς που δεν θέλουν να δουν, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη βλέπει την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την κοροϊδία, την ανηθικότητα. Δεν είδαμε όμως μετά τον θάνατο του Μακαριστού Χριστόδουλου, την εκκλησιαστική ηγεσία να ξεσηκώνει έναν αγώνα για την καταπολέμηση αυτών των κακών. Η μόνη τους απασχόληση εκτός βέβαια από την υποστήριξη των υλικών συμφερόντων τους, είναι να κηρύσσουν την υπακοή, υποσχόμενοι ανταμοιβή στον άλλο κόσμο.Ως επαναστάτης πατριώτης θεωρώ ότι αυτό που ειπώθηκε και καταγράφτηκε το 1794 στη Συμβατική Συνέλευση των Γάλλων στην ψήφιση νόμου για την καθιέρωση της λατρείας του «Υπέρτατου Όντος» χωρίς τη μεσολάβηση του κλήρου, πάει γάντι και στην σημερινή Ελλάδα. Συγκεκριμένα ο Πρόεδρος της «Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας» των Γάλλων είχε πει τότε «…Τι υπάρχει ανάμεσα στους παπάδες και το Θεό; Παπάδες με ποιους τίτλους αποδείξατε την αποστολή σας; Μήπως είσαστε περισσότερο δίκαιοι, περισσότερο ταπεινοί, περισσότερο φίλοι της αλήθειας από τους άλλους ανθρώπους; Μήπως λατρέψατε την ισότητα, υπερασπίσατε τα δίκαια του λαού; και νικήσατε την τυραννία; ….Το σκήπτρο και το θυμιατό συνωμότησαν για να ατιμάσουν τον ουρανό και να σφετεριστούν τη γη, ας παραμελίσουμε τους παπάδες και ας επιστρέψουμε στη Θεότητα.»

Από το τελευταίο μεγάλο φαγοπότι που στήθηκε για τις επικοινωνιακές ανάγκες του αγώνα καταπολέμησης της πανδημίας του κορωνοϊού μου εμπεδώθηκε πλέον πλήρως ότι τις τελευταίες πινελιές στο πολιτικό τελάρο τις βάζουν οι δημοσιογράφοι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Οι τηλεοπτικές άδειες δόθηκαν στην πλουτοκρατία και όχι στον λαό όπως προβλέπει το σύνταγμα και η παροχή αυτή είναι νομοθετικό δεδομένο. Η κίτρινη πλέον δημοσιογραφία είτε με συντηρητική κατεύθυνση, είτε με δήθεν προοδευτική, δεν αποβλέπει παρά στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Διακρίνεται για ψευδολογίες, αλλοπρόσαλλες θέσεις, κυνισμό και σκοπιμότητα.

Για να μην επεκταθώ κι άλλο και κουράσω, συμπερασματικά λοιπόν, από την πολιτική πλευρά για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα ο «κόμπος» χρειάζεται το σπαθί της πολιτικής δράσης για να λυθεί και τον δρόμο τον χαράζει το πολιτικό κόμμα που χρειάζεται να κατευθύνει την πολιτική δράση. Και φυσικά αλλά και υποχρεωτικά πέρα από τα κόμματα χρειάζεται διεθνής συντονισμός της κάθε εθνικής πολιτικής δράσης.Άρα εδώ βρίσκεται η ουσία, στο ποια χέρια και ποίο σπαθί πρέπει να κρατήσουν αυτά, για να γίνει πραγματικότητα το ισχυρό πατριωτικό όραμα σε ένα διαφορετικό μέλλον.

1η Μαΐου 2020

1η Μαΐου 2020

Πέρασαν 134 χρόνια από την πανεργατική απεργία του της 1ης Μαΐου του 1886 στο Σικάγο των ΗΠΑ. Πέρασαν 84 χρόνια από την απεργία του Μαΐου του 1936 των Ελλήνων καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη.

Οι ανωτέρω αιματοβαμμένες ιστορικές στιγμές μας υπενθυμίζουν τον αγώνα του συνειδητοποιημένου ανθρώπου για την κατάκτηση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και εντέλει μιας αξιοβίωτης ζωής. Το σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο» παραμένει δυστυχώς επίκαιρο ακόμη και σήμερα. Ο αγώνας ενάντια στην καταπίεση και στον κοινωνικό αυτοματισμό συνεχίζεται.

Ο αγώνας συνεχίζεται ενάντια σε αυτούς που εξακολουθούν να μεταχειρίζονται τους εργαζομένους ως ανταλλακτικά μηχανών. Ενάντια στα κέντρα κοινωνικής χειραγώγησης. Ενάντια στον ατομικισμό της «αγοράς» και στην αρχή του ελάχιστου κράτους.

Η κοινωνία δεν είναι μια συνάθροιση υπηκόων αλλά ένα σύνολο Πολιτών.

Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία είναι Ιερό!

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

Η παιδεία θεμέλιο της υγιούς κοινωνίας

Η παιδεία θεμέλιο της υγιούς κοινωνίας

Η Παιδεία είναι η βασική προϋπόθεση για την επαναφορά της Πολιτικής στη ζωή των ανθρώπων. Η απελευθέρωση από τις προκαταλήψεις, την προπαγάνδα και από τους «υπεραυτάρεσκους μύθους», καθώς και η κατάκτηση της ιδιότητας του πολίτη είναι δυνατόν να πραγματωθούν μέσω της ανάπτυξης της κριτικής ικανότητας και μέσω της κατάκτησης της ελληνικής γλώσσας. Η παιδεία θεμελιώνει την υγιή κοινωνία και την προστατεύει από τον εκφυλισμό. Το εκπαιδευτικό σύστημα εξασφαλίζει σε όλους τους πολίτες ίσες ευκαιρίες για μάθηση.

Όμως για να αποκτήσει κάποιος Παιδεία χρειάζεται το εκπαιδευτικό σύστημα να λειτουργεί ομαλά, δηλαδή το νομοθετικό πλαίσιο πρέπει να είναι σταθερό τουλάχιστον επί μια δεκαετία. Επίσης το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών οφείλει να είναι προσανατολισμένο στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και διαμορφωμένο ευέλικτα, ώστε να είναι συμβατό με τις κατά τόπους περιφερειακές ιδιαιτερότητες τις χώρας. Επιπλέον η πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών για το σύνολο των οργανικών κενών αποτελεί μια αναγκαιότητα. Παράλληλα η αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής κρίνεται επιβεβλημένη. Στην Ελλάδα σχεδόν για μια πεντηκονταετία οι πολιτικές δυνάμεις ακόμη χρονοτριβούν συζητώντας και διαφωνώντας για τα αυτονόητα.

H σημερινή ηγεσία του υπουργείου παιδείας ακολουθώντας πιστά τα βήματα όλων των προκατόχων της, ξηλώνει και ράβει κατά το δοκούν. Έτσι με τον τρόπο αυτό υποσκάπτονται τα θεσμικά θεμέλια της εκπαίδευσης. Στη κυβέρνηση παραδέχτηκαν ότι χρειάζονται προσλήψεις στον τομέα της εκπαίδευσης, αλλά ο αριθμός των προσλήψεων που ανακοινώθηκε είναι δυσανάλογα μικρός σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες.Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η εξομοίωση των πτυχίων των ΑΕΙ με αυτά των κολεγίων, άρα δεν διασφαλίζονται ίσες ευκαιρίες για όλους και δημιουργείται ταξική ανισότητα. Τέλος στο σχέδιο νόμου με τίτλο «Αναβάθμιση του Σχολείου και άλλες διατάξεις» που τέθηκε προς δημόσια διαβούλευση μέχρι τις 6 Μαΐου και ειδικότερα στο άρθρο 49 που αφορά τις «Ρυθμίσεις για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης» προτείνεται μεταξύ άλλων η αύξηση του επιτρεπόμενου αριθμού μαθητών σε μια τάξη (δημοτικού σχολείου), από 22 σε 24 (ή και 26 με απόφαση του Διευθυντή της σχολικής μονάδας) και το κατώτατο όριο από 12 μαθητές αλλάζει στους 20.

Εν ολίγοις ακολουθείται μια αντιπαιδαγωγική πλεύση, διότι οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι και τεχνικές όπως η ομαδοσυνεργατική, η διαφοροποιημένη διδασκαλία και άλλες, εφαρμόζονται αποτελεσματικότερα σε τάξεις με μικρότερο αριθμό παιδιών.Τα τρία παραπάνω παραδείγματα καταδεικνύουν δυστυχώς πως η κυβερνώσα παράταξη στοχεύει στη πλασματική κάλυψη των κενών των σχολικών μονάδων συσσωρεύοντας περισσότερους μαθητές σε κάθε τμήμα, μειώνοντας την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου και επιμένει στην υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης καταργώντας στην πράξη την αντισταθμιστική εκπαίδευση. Οι πολιτικές λιτότητας που υπαγορεύονται από το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού συνεχίζονται εις βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης.