Εορταστική δήλωση

Εορταστική δήλωση

Aπό τον Εκφραστή του Κινήματός μας
Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Το 1940 οι πρόγονοι μας υπερασπίζονταν αξίες στα παγωμένα χαρακώματα της Αλβανίας. Σήμερα τα δικά μας χαρακώματα βρίσκονται στα έδρανα των διεθνών οργανισμών. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά δεν μπορούμε να αποφεύγουμε να δώσουμε αγώνες. Δεν μπορούμε να χάνουμε αγώνες που θα έπρεπε να κερδίζουμε.Πολλά είναι λοιπόν αυτά που επιβάλλει το χρέος μας σήμερα.

Πρέπει να δώσουμε μάχες για τα ίδια ιδανικά με τους αγωνιστές του 1940. Να διατηρήσουμε τη χώρα μας ως παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια μεγεθύνοντας ταυτόχρονα το ρόλο του ελληνισμού στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Να υπερασπιζόμαστε πάντα την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την τιμή των χωρών, των λαών και του κάθε ατόμου.

Με σεβασμό στην ιστορία των άλλων χωρών και εθνών να ζητήσουμε από όλους να σεβαστούν τη δική μας. Να πείσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτισμός της ανθρωπότητας και η διαφύλαξη χωρίς παραχαράξεις του πολιτισμού, της ιστορίας και των συμβόλων μας, πρέπει να είναι υπόθεση όχι μόνο δική μας αλλά όλου του πολιτισμένου κόσμου.
Χρόνια Πολλά.

Άραγε είναι μακριά το αύριο;

Άραγε είναι μακριά το αύριο;

Στη σημερινή εθνική συγκυρία, αν δεν μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον, όσο μπορούμε, να μην την εξευτελίζουμε. Είναι ανάγκη να θυμηθούμε, όσοι το έχουμε ξεχάσει, ή άστοχα απορρίψει, ότι η αρχαία κι η ύστερη σοφία, που θεμελίωσε τον πολιτισμό στον κόσμο ολόκληρο δεν ήταν σαχλαμάρες, για να τις προσπερνάνε οι σημερινοί εξυπνάκηδες της φασαρίας στην πολιτική.

Το έλλειμμα του πολιτικού μας προσωπικού, συνίσταται κυρίως στην παιδεία του. Οι φορείς της εξουσίας, επειδή υστερούν σε παιδεία επιδιώκουν την παράλυση των σχολείων, προτιμώντας την προσαρμογή τους σε επαγγελματική εξειδίκευση. Το κάνουν προς εξυπηρέτηση των προσταγμάτων των αγορών, οι οποίες χρειάζονται ειδικούς και όχι ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα. Και μάλιστα ανθρώπους που γνωρίζουν, γιατί κάνουν αυτά και όχι τα άλλα, που γνωρίζουν γιατί πρέπει να κάνουν αυτά και δεν πρέπει να κάνουν τα άλλα. Κι αυτό το “πρέπει”, που είναι αναγκαία και δομική πρακτική παρέχει νόημα ζωής, και όχι τρόπο είσπραξης.

Η είσπραξη είναι πάντα δυνατή, όταν υφίσταται γνώση και ικανότητα. Η γνώση και η ικανότητα δεν υφίστανται αναγκαίως όταν απλώς έχουμε πολλές εισπράξεις, που ενδέχεται και να μην μας ανήκουν.
Οι πολιτικοί και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τους σεγκοντάρουν, εσκεμμένα απογυμνώσανε την ζωή μας από όλα εκείνα τα στοιχεία που χτίζουν την πανοπλία του ανθρώπου και του πολίτη. Αυτό το χθες που αναπαράγεται και σήμερα πρέπει να τελειώσει.
Άραγε είναι μακριά το αύριο;

Δελτίο Τύπου 10-11/10/2019

Δελτίο Τύπου 10-11/10/2019

Δελτίο Τύπου

Στην Ελλάδα, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, οι ιδεολογικές και κομματικές συζητήσεις και η ξένη εξάρτηση οδήγησαν στην κυριαρχία ενός περίεργου δόγματος: «Ανήκουμε στην Δύση» και στην συνέχεια «ανήκουμε στην Ευρώπη», αντί της ορθολογιστικής θέσης είμαστε ενταγμένοι ως ισότιμο μέλος στις Δυτικές συμμαχίες.Ιστορικά η Ελλάδα πάντα είχε ζήτημα με τον τρόπο που βλέπει τις συμμαχίες και τις διπλωματικές προσεγγίσεις που υιοθετούσε. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, δεν εμπέδωσε ποτέ ότι οι τυπικές ή άτυπες συμμαχικές συγκλίσεις σχετίζονται περισσότερο με στρατηγικά συμφέροντα και λιγότερο με νομικά κριτήρια και παράγοντες.

Εάν σταθούμε στην Ευρώπη, η ένταξή της Ελλάδας το 1991 οδήγησε σε ιλαροτραγικές δηλώσεις και αναλύσεις περί «εγγύησης των Ελληνικών συνόρων». Στις μέρες μας και πάλι, εν μέσω κρίσης, κοινωνικών εντάσεων, στρατηγικής ακινησίας και καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων πλανητικά και περιφερειακά, επαναλαμβάνεται η ίδια «εγγυητική παραφιλολογία» σε αναφορά με τις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ, η οποία ενδέχεται να βλάψει σοβαρά την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ Πομπέο στην Αθήνα, οι δηλώσεις που έκανε και οι συμφωνίες που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του, θέτουν ξανά επί τάπητος τα ζητήματα των συμμαχιών ενός κράτους στο ανταγωνιστικό και συχνά συγκρουσιακό διεθνές σύστημα. Για παράδειγμα, τι είδη συμμαχιών υπάρχουν, ποιες οι προϋποθέσεις συγκρότησης μιας τυπικής ή άτυπης συμμαχίας, ποια η εκατέρωθεν σημασία και τα οφέλη ή οι ζημιές και ποιες οι προεκτάσεις για την στρατηγική των εμπλεκομένων κρατών.

Αναμφισβήτητα, η εισβολή της Τουρκίας περιπλέκει όλες της σχέσεις όλων των εμπλεκομένων. Στην κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα εδώ και χρόνια αλλά και οι κυρίαρχες παραδοχές για το διεθνές σύστημα, μας δίνουν το δικαίωμα να αμφιβάλουμε εάν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να είναι ενεργά παρούσα ενόψει πυκνών εναλλαγών συμμαχικών συγκλίσεων γύρω από ρευστά συμφέροντα των εμπλεκομένων δυνάμεων.

Περπατώντας διαφορετικά

Περπατώντας διαφορετικά

Στο Κίνημα μας Λιοντάρια Συνέργεια για την Ελλάδα επιδιώξαμε να γίνει μια συνάντηση, να υπάρξει μια σχέση, ένας γάμος της διανόησης και της γνώσης, με την λαϊκή συνείδηση και τις ανάγκες της κοινωνίας. Αυτός ο γάμος, πιστεύουμε ότι γεννά τον τύπο του πολιτικού όντος που θα έχει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και που θα έχει την γνώση της ανάγκης του λαού, που θα έχει γνώση της ψυχής του λαού, των φόβων του, των ονείρων και των ελπίδων του και που μέσα από την γνώση του και την καλλιέργεια του θα καταφέρει να προχωρήσει την κοινωνία μπροστά.

Για μας η ανάγκη δεν μπορεί να μην γίνεται σεβαστή, δεν μπορεί η αναλγησία να βαφτίζεται μεταρρύθμιση και η καταστροφή της ζωής του άλλου κάτι το απαραίτητο για την εξυγίανση της οικονομίας. Για να είναι κάτι καλό, πρέπει να είναι καλό για όλους. Αυτός είναι για μας ο πυρήνας της νέας θεώρησης των πραγμάτων που φέρνει νέα πολιτική ιδεολογία η οποία δεν βασίζεται πια στην πάλη των συμφερόντων, αλλά στην συνεργασία των συμφερόντων.

Επειδή θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό, αυτό το καλό πρέπει να ωφελεί όλους. Κανένας δεν πρέπει να μένει πίσω και έξω από το γενικό καλό που προωθείται. Αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά, θα πρέπει να προχωρήσουμε όλοι μαζί.

Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα…

Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα…

Από τον Σταύρο Παπαγιάννη
Συντονιστή Ιδεολογικού του Κινήματος

Πολλές φορές τα τελευταία χρόνια συναντήσαμε ανθρώπους που μας είπαν είναι ουτοπία αυτό που θέλετε να επιτύχετε, παρατήστε το, κοιτάξτε το προσωπικό σας συμφέρον κ.ά. Εν ολίγοις μας θεωρούν «γραφικούς» και θέλουν να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε αυτή την «παρανόησή» μας. Η απάντησή μας είναι η εξής: Εμείς κάνουμε πράξη τις ιδέες μας, διότι θεωρούμε καθήκον μας αύριο το πρωί να βελτιώσουμε τις συνθήκες της ζωής μας ακόμη και στον ελάχιστο βαθμό κι όχι να παραμένουμε αδρανείς κατηγορώντας όλους τους άλλους για την κατάστασή μας.

Το κυριότερο πρόβλημα στην πατρίδα μας είναι η έλλειψη οράματος τόσο για τον ιδιωτικό όσο και για τον δημόσιο βίο. Εάν δεν οραματιστούμε την εικόνα μιας καλύτερης κοινωνίας πώς είναι δυνατόν να πραγματωθεί ο σκοπός μας; Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός συνεισφέρει στην επίτευξη των επιμέρους στόχων. Λειτουργώντας σε αυτήν την κατεύθυνση δημιουργήσαμε το κίνημά μας. Βλέπουμε την μεγάλη εικόνα και αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να δράσουμε στην μικροκλίμακά μας. Η πολιτική αντιγράφοντας τη ζωή είναι ένα συνεχές δυναμικό σύστημα εντός του οποίου σχεδιάζεις, πράττεις, αξιολογείς και λαμβάνεις ανατροφοδότηση.

Στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδος δεν υπάρχει δυστυχώς όραμα που θα φέρει τον απαραίτητο ενθουσιασμό στην κοινωνία, ώστε η τελευταία να δράσει και να μετασχηματίσει την πραγματικότητα. Εάν κάποιος αφουγκραστεί τον κόσμο στα λεωφορεία, στις λαϊκές αγορές, στις δημόσιες υπηρεσίες θα κατανοήσει ότι η μιζέρια, η γκρίνια και η μισαλλοδοξία προέρχονται από την έλλειψη προγραμματισμού, στόχων και οράματος. Δυστυχώς η έλλειψη φωτισμένης εκπαιδευτικής πολιτικής σε συνδυασμό με τον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση μπορεί να απομακρύνει κάποιον από την πολιτική δράση.

Στην ελληνική ιστορία όμως οι επαναστάσεις ξεκινούσαν πάντα από μεμονωμένα άτομα ή μικρές πλειοψηφίες, φορείς μιας μεγάλης ιδέας και έτσι διαχέονταν σε καθορισμένες φάσεις στην υπόλοιπη κοινωνία. Στο τελικό στάδιο ο λαός συσπειρωνόταν και κινητοποιούνταν. Με ενθουσιασμό, πίστη και προγραμματισμό οι οπλαρχηγοί της Πελοποννήσου πραγματοποίησαν την ιδέα της ένοπλης επανάστασης απλώνοντάς την σε ολόκληρο τον λαό. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αν και με κουρελιασμένα ενδύματα ίδρυσε εκατοντάδες σχολεία. Αυτά είναι παραδείγματα πίστης στον σκοπό και στον προγραμματισμό.

Εμείς στο κίνημα «Λιοντάρια – Συνέργεια για την Ελλάδα» έχουμε αυτογνωσία και γνωρίζουμε το μέγεθός μας, όμως από την άλλη είμαστε πεπεισμένοι ότι η εναλλακτική μας πρόταση, κάποια στιγμή θα γίνει κοινός τόπος και θα οδηγήσει στην αναγέννηση των πολιτικών και πολιτειακών θεσμών. Ας έρθει μετά από δεκαετίες η στιγμή που η ύστερη πλειοψηφία της κοινωνίας θα υιοθετήσει την πρόταση με ορμή. Η αρχή έγινε και είμαστε υπερήφανοι για αυτό.