Η Εθνική πολιτική χρειάζεται  αξιοπρέπεια και όχι αθλιότητα.

Η Εθνική πολιτική χρειάζεται αξιοπρέπεια και όχι αθλιότητα.

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Εκφραστή του Κινήματος

Μέσα στο πανέρι της πρώτης φοράς Αριστεράς υπάρχει το πιό ελεεινό ψέμα, το οποίο επαναδιατυπώθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη και το οποίο λέει: «Η κυβέρνηση δεν έχει να δώσει κάτι που δόθηκε από άλλους, αλλά να πάρει πίσω, δηλαδή να πείσει τους γείτονες να δεχθούν ένα όνομα που θα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει σχέση γεωγραφική ή εθνική με την ελληνική Μακεδονία και να σταματήσουν παντού τις αλυτρωτικές αναφορές…… Εάν το αίτημα των συλλαλητηρίων είναι να μη δώσουμε το όνομα Μακεδονία, αυτό είναι εκτός πλαισίου πραγματικότητας. Διότι ούτε αυτή η κυβέρνηση ούτε καμία από το 1992 ή μετά δεν αντιμετωπίζει το δίλημμα να δώσει αυτό το όνομα, διότι η Ελλάδα το έχει αποδεχτεί πολλά χρόνια. Το αποδέχθηκε μετά τον πόλεμο. Το αποδέχθηκε με την προσωρινή ονομασία που τείνει να γίνει μόνιμη και στην οποία το «Μ» είναι Μακεδονία».

Ισχυρίζομαι ότι είναι ελεεινά τα ψέματα που επαναδιατυπώνουν ανερυθρίαστα Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας. Οι Έλληνες δεν δώσαμε ποτέ το όνομα Μακεδονία και κινείται στα όρια της αθλιότητας το να υπόσχονται ότι θα διεκδικήσουν να πάρουν πίσω κατιτίς, αυτοί οι εκθαμβωτικοί τίποτα.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο ανιστόρητοι μπορούν να είναι αυτοί οι σπιθαμιαίοι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν ότι το 1994 η Ελλάδα επέβαλε οικονομικό εμπάργκο στην ΠΓΔΜ. Ότι το εμπάργκο επιβλήθηκε λόγω των διαφωνιών της Ελλάδας για την επιλογή του ονόματος «Μακεδονία» ως επίσημης ονομασίας, για τη σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας και για το σύνταγμα της χώρας τους, καθόσον στα άρθρα 3 και 49 εγκλείεται άκρατος αλυτρωτισμός.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο μαθηματικά αδίδακτοι μπορούν να είναι αυτοί οι εγωλάγνοι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν ότι το 1994 είναι μετά το 1992. Που δεν μπορούν να υπολογίσουν ότι ο Ιανουάριος του 1992, όταν και για πρώτη φορά εμφανίστηκε κράτος με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι 50 χρόνια μετά τον πόλεμο.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο φιλολογικά άσχετοι μπορούν να είναι αυτοί οι μειοδότες πολιτικοί που δεν καταλαβαίνουν ότι το προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ ήταν απλά ένας επιβεβλημένος χαρακτηρισμός για επτά χρόνια μεχρι την εκπνοή της ενδιάμεσης συμφωνίας Ελλάδας Σκοπίων και συνεχίζεται να είναι μέχρι σήμερα γιατί δεν βρέθηκε κοινά αποδεκτό όνομα χωρίς τον όρο Μακεδονία.

Δεν έχω να πω τίποτα για τα Νεοδημοκρατικά και Πασοκικά τσικό της πολιτικής που αποδέχονται να δοθεί ο όρος Μακεδονία αρκεί να έχει γεωγραφικό προσδιορισμό και να υφίσταται για παντού. Τρίζουν τα κόκκαλα των ιδρυτών των κομμάτων τους. Δεν τα ακούν; Κουφοί είναι;

Όσο δε για όλους τους αριστερόστροφους υπερασπιστές του ενδοτισμού που ρίχνουν προς κάθε κατεύθυνση τις πέτρες του εθνικισμού και της ακροδεξιάς, τους υπενθυμίζω ότι «Το «μακεδονικό» πρόβλημα θεωρείται ως παραφυάδα του γνωστού Ανατολικού Ζητήματος, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Πρόκειται για τη γνωστή αντιδικία μεταξύ της Τσαρικής Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αντικείμενο την κυριαρχία στον χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να διασωθεί από τη διάλυση. Η Ρωσία δοκίμαζε, ως «προστάτιδα» δύναμη των ομόθρησκών της πληθυσμών στην περιοχή, να εξαπλώσει την επικυριαρχία της στον βαλκανικό χώρο. Το «μακεδονικό» ζήτημα αποτελεί γνήσια έκφραση αυτής της διένεξης. Το πρόβλημα δεν επιλύθηκε στη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Το ανέσυρε στην επιφάνεια ο Τίτο, μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ονομάζοντας μία από τις συνιστώσες της Γιουγκοσλαβίας Δημοκρατία της «Μακεδονίας».

Στο Κίνημα Λιοντάρια Συνέργεια για την Ελλάδα έχουμε ξεκάθαρη θέση, αυτήν που έβγαλε ο βρυχηθμός των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Με σύνθημα το «πατριωτικά πάντα», προσωπικά καλώ σε κοινό χαράκωμα, όλους τους πολέμαρχους των ιδανικών της Πατρίδας, που απέμειναν, για συγκεκριμένη εναλλακτική διακυβέρνηση.

Ας προσπεράσουμε τις μοναχικές συμπεριφορές και ας αποδεχτούμε να ανεβούμε σε μία ευκολοκίνητη πολιτική πλατφόρμα, ώστε ο αγώνας να έχει αποτελεσματικότητα. Δεν έχει σημασία σε ποιο από τα βαγόνια έχεις θέση. Σημασία έχει η Συνέργεια για την Ελλάδα.Ο Πατριωτικός Χώρος, είναι ένας και όλων των Ελλήνων. Δεν έχει ιδιοκτήτες. Δεν έχει περιθωριακές εκφάνσεις. Έχει πολλούς που τον καπηλεύονται και ελάχιστους που τον υπηρετούν.

Το ισχυρό Εμείς του Εσύ και Εγώ που σφυρηλατήθηκε στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία, είναι ο μηχανοδηγός που θα κατορθώσει την αποβίβαση στον τερματικό σταθμό. Δηλαδή στο να κυβερνηθεί διαφορετικά η Ελλάδα.

Σας περιμένω στο χαράκωμα.
Εγώ είμαι εδώ λιοντάρι.
Εσύ; Τι περιμένεις;
Δεν είσαι λιοντάρι;

1 σχόλιο

  • Mιχάλης Σ. Βάρδας

    Από Mιχάλης Σ. Βάρδας

    Απάντηση

    Συγχαρητήρια ,Μιχάλη , γιά το πολύ προσεγμένο άρθρο σου (όπως πάντα , άλλωστε) !
    Ξεκαθαρίζει προσφυώς ότι το όνομα πΓΔΜ είναι μόνον προσωρινό , ελλείψει άλλου.
    Μερικοί ανεγκέφαλοι από τα κόμματα εξουσίας στην απέλπιδα προσπάθειά τους να φανούν
    αρεστοί (ενδοτικοί) στα ευρωατλαντικά αφεντικά τους , ισχυρίζονται ότι η ονομασία
    πΓΔΜ , αφού εμπεριέχει το όνομα Μακεδονία με σύνθετο επιρρηματικό/επιθετικό
    προσδιορισμό , αποτελεί ήδη de facto αποδεκτή γιά εμάς λύση στο ονοματολογικό ζήτημα.
    Όμως δεν είναι έτσι : Κάποιος ο οποίος έχει διατελέσει , λ.χ. κάποτε υπουργός , μπορεί
    να φέρει τον τίτλο ” πρώην υπουργός ” . Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και σήμερα είναι , έστω
    με κάποιο επιθετικό ή επιρρηματικό προσδιορισμό (πρώην) , υπουργός !!!
    Δεν πρέπει η Ελλάδα , ποτέ και σε καμμία περίπτωση , να δεχθεί την οποιανδήτοτε σύνθετη ή μή
    ονομασία που θα περιέχει το όνομα της Ελληνικής Μακεδονίας . Το όποιο επίθετο ή
    επίρρημα , μετά από λίγα χρόνια θα ξεχαστεί και θα επικρατήσει η ..σκέτη Μακεδονία.
    Ο κάτοικος της Μεγάλης Βρεταννίας δεν αποκαλείται… Μεγαλοβρεταννός ! Πόσοι από εμάς
    γνωρίζουν ότι το επίσημο όνομα της φίλης Χώρας της Ιορδανίας είναι ” Χασεμιτικό Βασίλειο
    της Ιορδανίας ” ; Πώς αποκαλούμε τους κατοίκους αυτής της Χώρας ; Απλά , Ιορδανούς .
    Πόσοι γνωρίζουμε ότι το επίσημο όνομα της Ουρουγουάης είναι ” Ανατολική Δημοκρατία της
    Ουρουγουάης ; Όμως , οι κάτοικοί της αποκαλούνται (σκέτοι) Ουρουγουανοί !
    Πέραν αυτών , πόσο άσκεπτοι και πόσο αλαζόνες πρέπει να είναι ο Τσίπρας και οι νεαροί φίλοι
    του που φαίνεται να πιστεύουν ότι αυτοί μπορούν να λύσουν ένα παλαιό πρόβλημα , στο οποίο,
    δύο ογκόλιθοι της σύγχρονης Ελληνικής πολιτικής ζωής , ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνστ.
    Μητσοτάκης , απέτυχαν ;
    Μία ονομασία , λ.χ, ” Δημοκρατία των Σκοπίων ” πρέπει να γίνει αποδεκτή από τους ανιστόρητους
    γείτονες . Υπάρχουν ήδη καταγεγραμμένα ιστορικά προηγούμενα : Η Δημοκρατία του Μεξικού
    έχει πρωτεύουσα την Πόλη του Μεξικού . Η Δημοκρατία του Παναμά έχει πρωτεύουσα την Πόλη
    του Παναμά , η μεγάλη Βραζιλία έχει πρωτεύουσα την Μπραζίλια (Brazilia) κλπ .
    Γιατί να μην ξεκινήσουμε μία νέα διαπραγμάτευση με βάση τα πιό πάνω ; Ποτέ δεν έχουμε εξηγήσει
    στους πολιτισμένους και αλληλέγγυους συμμάχους και εταίρους μας ότι τα πολιτισμικά αγαθά δεν
    επιδέχονται πολιτική διαπραγμάτευση ούτε υπόκειται η κυριότης τους στο πέρασμα του χρόνου.
    Η Αφροδίτη της Μήλου και η Νίκη της Σαμοθράκης που σήμερα κοσμούν το Γαλλικό Μουσείο του
    Λούβρου στο Παρίσι , ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν… Γαλλικά , όσα χρόνια και αν περάσουν , όπως και ο
    πύργος του Άϊφελ θα είναι Γαλλικός και μετά από 1000 χρόνια.
    Τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνος που ευρίσκονται φυλακισμένα στις ανήλιες αίθουσες του
    Βρεταννικού Μουσείου στο Λονδίνο , πάνω από 200 χρόνια , ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν Βρεταννικά
    ή έστω …λιγάκι Βρεταννικά , με ΄σύνθετη ονομασία … erga omnes ! Eίναι και θα παραμείνουν γιά πάντα
    Ελληνικά ! Ας ξυπνήσουμε λοιπόν πρώτα εμείς και ας φροντίσουμε να ξυπνήσουμε και τους άλλους
    που ή κοιμόύνται και αυτοί ή προσποιούνται ότι κοιμούνται !

Άφησε το σχόλιο σου

Η διευθ. ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σου δε θα δημοσιευθεί. Υποχρεωτικά πεδία *
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις παρακάτω HTML ετικέτες και ιδιότητες: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>