Εγώ ο πολίτης Σταύρος Παπαγιάννης

…Επί σειρά ετών κατέκρινα τους κομματικούς σχηματισμούς, τους μηχανισμούς τους, τις πρακτικές τους, τους ηγέτες τους, τους οπαδούς τους… γιατί ήμουν και εγώ οπαδός, γιατί ήμουν και εγώ προσωπολάτρης, γιατί ήμουν κι εγώ θιασώτης του πολιτικού μεσσιανισμού, γιατί δεν εμπιστευόμουν τον εαυτό μου…

 

Ωστόσο έπειτα από μια συνάντηση… ξεκίνησα ένα ωραίο νοητικό ταξίδι, κατανόησα πως οι ηγέτες – είδωλα στους οποίους η κοινωνία έχει εναποθέσει τις ελπίδες της, εκμεταλλεύονται αφενός τη δύναμη της εξωτερικής τους εικόνας (όπως αυτή κατασκευάζεται από τα επιτελεία των επικοινωνιολόγων και παρουσιάζεται μέσα από τις γυάλινες οθόνες στα δελτία αποχαύνωσης) και αφετέρου την έλλειψη αυτοπεποίθησης που παρουσιάζουμε εμείς.

 

Από τότε συνειδητοποίησα ότι εφόσον το τίποτα παρουσιάζεται ως κάτι, τότε κι εγώ που έχω κάποιες ικανότητες, μπορώ με τις δυνάμεις, που διαθέτω (γιατί ο κάθε άνθρωπος διαθέτει τις δικές του ξεχωριστές δυνάμεις) να λειτουργήσω ως πολιτικό ον, χωρίς να περιμένω ένα πολιτικό θαύμα, για να σωθεί ο εαυτός μου και η κοινωνία.

 

Με συνοδοιπόρους τα λάθη και τις εμπειρίες μου ταξιδεύω καθημερινά, εξελίσσοντας την ηθική μου και  έχοντας σχεδόν, διαλύσει τον θυμό που κυριαρχούσε μέσα μου δημιουργώ τις προϋποθέσεις απόδρασης από την κατασκευασμένη πραγματικότητά τους. Ως καταπιεζόμενος συνασπίζομαι με άλλους καταπιεζόμενους και προγραμματίζουμε την απελευθέρωσή μας.

 

Ο αγώνας  θα δοθεί στο γήπεδο του σύγχρονου πατριωτισμού. Όποιος θέλει να τον παρακολουθήσει μπορεί να καθίσει αναπαυτικά στις εντυπωσιακές του κερκίδες, όποιος θέλει να γίνει συμπαίκτης μας μπορεί να μπει απευθείας  στον αγωνιστικό χώρο εκεί όπου θα συγκρουστούν οι δύο Ελλάδες, η Παραγωγική με την παρασιτική.

Σχόλιο Συντονιστή

Τα τελευταία χρόνια το πλέγμα της εξουσίας αναπροσαρμόζεται μειώνοντας την οικονομική αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού και φυσικοποιώντας τις κοινωνικές ανισότητες. Η άρχουσα μειοψηφία παραποιεί την πραγματικότητα και απορρυθμίζει τη λογική προωθώντας παράλληλα τον κοινωνικό κατακερματισμό. Βάσει της δεδομένης αυτής κατάστασης οι πολίτες μετατρέπονται σε άτομα χάνοντας την ελευθερία της πολιτικής επιλογής.

 

Τα άτομα λοιπόν, βιώνοντας τις παραπάνω συνθήκες εσωτερικεύουν τις προκατασκευασμένες αρχές και αξίες του καθεστώτος και με αυτόν τον τρόπο μεταβάλλονται ακούσια σε εξαρτήματα του μηχανικού συστήματος. Βιώνοντας ένα αποκρουστικό παρόν και προσανατολισμένα στην επιβίωση τα άτομα αποφεύγουν τη συλλογική δράση, προσπαθώντας να «σώσουν τους εαυτούς τους» παρακαλώντας για μια δουλειά – δουλεία με μισθό της τάξης των τετρακοσίων ευρώ και με ωράριο δώδεκα – δεκατριών ωρών.

 

Σε αυτό το σημείο σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν οι εκπρόσωποι της φαυλοκρατίας, οι οποίοι διαπραγματεύονται ένα συμβόλαιο με το εκάστοτε άτομο ζητώντας του να εκχωρήσει την πολιτική του ελευθερία, ώστε να μπορέσει να γίνει είλωτας και να επιβιώσει βιολογικά, δίχως να καλλιεργήσει την ανώτερή του φύση, απεμπολώντας τα δικαιώματά του, τα οποία απορρέουν από τις ιδιότητες του ανθρώπου, του δημιουργού, του πολίτη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο λαός κρυμμένος πίσω από την κουρτίνα του διαμερίσματος – φυλακής του, περιμένει έναν σωτήρα, που θα θυσιαστεί για αυτόν, χωρίς αυτόν.

 

Αυτή είναι η αιτία για την οποία η νεολαία βρίσκει καταφύγιο στα καθίσματα των καφετεριών. Έτσι εξηγείται ο ισχυρισμός των φίλων: «είναι ουτοπία αυτό το εγχείρημα». Εδώ πρέπει να αναζητηθούν τα βαθύτερα αίτια του φόβου, ο οποίος κατευθύνει τον άνθρωπο στην απραγμοσύνη και στη διατύπωση της ευχής: «καλή επιτυχία σε αυτό που κάνετε, σας στηρίζω, αλλά δεν μπορώ να εμφανιστώ δημόσια».

 

Η περίοδος που διανύουμε είναι ιστορική, συνεπώς είναι ανάγκη να κατανοήσουμε τις ευθύνες που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Εάν σήμερα ο γείτονάς μας είναι άνεργος ή άστεγος αύριο πιθανόν θα βιώσουμε και εμείς αυτές τις αρνητικές καταστάσεις. Επομένως μέσω της αλληλεγγύης και μέσω της επανάκτησης της συλλογικής μας ταυτότητας έχουμε τη δυνατότητα να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς δυνάμεων. Η λύση του προβλήματος ανιχνεύεται εντός μας, αλλάζοντας τη νοοτροπία μας, απελευθερωνόμαστε και μετασχηματίζουμε τον κόσμο γύρω μας.

 

Η υλοποίηση των ιδεών έχει ήδη ξεκινήσει. Τα επαναστατικά όπλα για την κοινωνική χειραφέτησή μας είναι η κριτική σκέψη, η γνώση των ικανοτήτων μας και των αδυναμιών μας, καθώς και η μετατροπή του θυμού μας σε δημιουργική ενέργεια. Η επανάσταση της συνείδησης είναι ο μόνος τρόπος να αποδεσμευτούμε από τα νοητικά δεσμά μας. Ποτέ δεν είναι αργά να αποδράσουμε από το σπήλαιο!

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΓΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σταύρος Παπαγιάννης                 Φιλόλογος- συγγραφέας

 

 

 

Στο τέλος του καλοκαιριού στο ξεκίνημα του Ιδρυτικού μας Συνεδρίου, το οποίο θα είναι διαρκείας με ολοκλήρωση διεργασιών τον Δεκέμβριο, θα επικυρωθεί και θα δοθεί στη δημοσιότητα το Πολιτικό Μανιφέστο που έχουμε συντάξει.