Τομέας οργανωτικού

Θέση Μέλους 22

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή κυβέρνησης και εμφάνιση νέων εθνοσωτήρων. Η Ελλάδα χρειάζεται αλλαγή καθεστώτος οικονομικού συστήματος και τρόπου παραγωγής. Χρειάζεται να πραγματοποιήσει το ιστορικό πέρασμα από την τουρκοβυζαντινή φεουδαρχία και τον μεσαιωνικό τριτοκοσμικό μεταπρατισμό, με τις παθογένειές του, στον σύγχρονο κόσμο με τα ιστορικά θετικά του και αρνητικά του.  Αλλά η έξοδος των δυτικών κοινωνιών από τη φεουδαρχία και ο έστω και μερικός εξανθρωπισμός τους προαπαίτησε κοινωνικές συγκρούσεις. Για να γίνει, λοιπόν, η Ελλάδα  δυτική κοινωνία, θα πρέπει να ακολουθήσει υποχρεωτικά τον ίδιο δρόμο,  αν κάποιος γνωρίζει άλλους τρόπους, ας μας πληροφορήσει….
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στην -πνιγμένη στην ηθικολογία- νεοελληνική διάλεκτο, η κοινωνική σύγκρουση αποκαλείται παραπλανητικά “εμφύλιος”, ώστε να της δοθεί αποτρεπτικό συγκινησιακό περιεχόμενο.
Κανονικά μια “εμφύλια” σύγκρουση είναι το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να είχε συμβεί τελευταία στην Ελλάδα. Εκπληρούνται όλες οι ιστορικές προϋποθέσεις γι’ αυτή την εξέλιξη: μια διεφθαρμένη και παρακμασμένη ελίτ που έχει φάει τα “ψωμιά” της (και το ξέρει), μια ψευδεπίγραφη “μεσαία” τάξη νοικοκυραίων κυριευμένων από τρόμο για το μέλλον τού βολέματός τους, ένα πολιτικό σύστημα τόσο αναξιόπιστο που δεν το πιστεύουν ούτε αυτοί που ακόμα ψηφίζουν, ένα πλήθος φτωχοποιημένων που περιφέρονται σαν λατινοαμερικάνοι κολλήγοι του 19ου αιώνα, ενώ με ένα απλό “φύσημά” τους το καθεστώς θα κατέρρεε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. 
Ο λόγος που δεν έχει ακόμα ξεσπάσει αυτή η σύγκρουση δεν είναι φυσικά … η “απουσία οράματος”. 

“Η επαναστατική πράξη
δεν χρειάζεται να προσφέρει το συνολικό
και λεπτομερειακό σχήμα της κοινωνίας
που σκοπεύει να εγκαθιδρύσει,
ούτε να “αποδείξει” και να εγγυηθεί, απολύτως,
ότι αυτή η κοινωνία θα μπορέσει να λύσει
όλα τα προβλήματα που θα της τεθούν ποτέ.
Της αρκεί να δείξει ότι
σ’ αυτά που προτείνει δεν υπάρχει ασυνέπεια
και ότι, όσο μακριά κι αν κοιτάξουμε,
η πραγματοποίησή της
θα ανέπτυσσε απέραντα την ικανότητα της κοινωνίας
να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.”

Ένας ιστορικής φύσεως λόγος που δεν έχει ακόμα  ξεσπάσει αυτή η σύγκρουση, είναι η πολιτική υπανάπτυξη του -ανατολίτη- νεοέλληνα, η παντελής απουσία κοινωνικής Ιστορίας δυτικού τύπου (Αναγέννηση, Διαφωτισμός, Εργατικό Κίνημα κλπ.) και η αναμενόμενη απουσία αναλόγων σημείων αναφοράς από τη συλλογική μνήμη. Ο κυριότερος λόγος, όμως, είναι η βαθύτατα εσωτερικευμένη υποτακτικότητα, η θλιβερή απουσία αυτοσεβασμού, αλλά και η γονιδιακή θρασυδειλία του ψευτόμαγκα Ρωμιού, που αυτοϊκανοποιείται με  ανέξοδους  λεονταρισμούς προς τον Γερμανό, που είναι μακριά, ενώ στέκεται “σούζα” στον εργοδοτίσκο του, που τον έχει ακριβώς μπροστά του.
Αυτό που παραμένει όμως, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι το ότι οι συνθήκες στη νεοελληνική κοινωνία έχουν φτάσει πλέον στο σημείο, όπου η κατάστασή μας θα βελτιωθεί μόνο με ριζικές (συγκρουσιακές) κοινωνικές λύσεις και όχι με καθεστωτικά θεσμικά γιατροσόφια, για τα οποία οι ίδιοι οι ηθικολόγοι προπαγανδιστές τους δεν θέλουν να εγγυηθούν (και πολύ καλά κάνουν).
 Αντίθετα με ό,τι μας έχουν δρομολογήσει να νομίζουμε, δεν μας φταίει ο Σόιμπλε που ο εργοδοτίσκος μας δεν μας πληρώνει, ούτε αυτά τα πενιχρά ευρώ “βασικού” μισθού, ή που δουλεύουμε με καθεστώς γαλέρας, ή που είμαστε άνεργοι (και που δεν θα ξαναδουλέψουμε ποτέ). Ο εχθρός μας, λοιπόν, είναι μπροστά μας, είναι ο τραπεζίτης, ο εργοδοτίσκος, ο πολιτικάντης, ο “ευχαριστημένος πελάτης” (βολεμένος δημόσιος αργόμισθος) και φυσικά ο μαφιοζοδικαστής που ξεπλένει όλους αυτούς. Είναι οι ομοεθνείς μας που έχουν αποφασίσει να μας θυσιάσουν για να διασωθούν οι ίδιοι και η πατρίδα τους. Αυτοί έχουν πατρίδα, εμείς όχι. Αυτοί είναι που θέλουν την “εθνική ομοψυχία” μας, για να συνεχίσουμε να πεθαίνουμε κάθε μέρα ησύχως. Αυτοί είναι που μας θάβουν κάθε μέρα ζωντανούς, και μας υποδεικνύουν νηστεία και προσευχή.
Εμείς, Λιοντάρια, γεννήτορες του καινούργιου, βαδίζουμε με την ελπίδα να συνδιαμορφώσουμε νέο δημόσιο χώρο σκέψης και επικοινωνίας και φέρνουμε στον δημόσιο διάλογο την διαφορετική διακυβέρνηση της Ελλάδας.

Νίκος Γαλανόπουλος

Άλλα Μέλη

Μέλος 3

Θέση Μέλους 3

David Vitter

House Democratic Leader

Μέλος 1

Θέση Μέλους 1

Justin Robert

Political Member