Ποτέ κανείς δεν ξέρει πώς τελειώνει μια ιστορία

Ποτέ κανείς δεν ξέρει πώς τελειώνει μια ιστορία

Aπό τη Συντονίστρια Κινητοποιήσεων
Ζωή Γραμματοπούλου

Οι Ηλίθιοι είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Αμερικανού συγγραφέα Νίλ Σάιμον. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο «Ευγένιος Ο΄Νίλ» στο Μπρόντγουέϊ τον Απρίλιο του 1981. Πρόκειται για ένα ρομαντικό υπαρξιακό παραμύθι που μιλάει για την πίστη. Την πίστη ότι αξίζεις το καλύτερο, ότι μπορείς να κατακτήσεις ό,τι επιθυμείς, ότι μπορείς να ζήσεις τη ζωή που θέλεις και όχι τη ζωή που σου επιβάλλουν. Ή να πιστέψεις στο αντίθετο. Ότι δεν είσαι ικανός, ότι δεν μπορείς να σκεφτείς, να αποφασίσεις, να δράσεις, γιατί είσαι ηλίθιος, άσχημος, αργός, γιατί είσαι διαφορετικός.

Η αναφορά μου στο έργο αυτό έχει να κάνει με την πιο θλιβερή διδαχή της ιστορίας μας, δηλαδή όταν μας κοροϊδεύουν για αρκετά μακρύ χρονικό διάστημα, τείνουμε να απορρίπτουμε κάθε ένδειξη της κοροϊδίας. Δεν μας ενδιαφέρει πλέον να μάθουμε την αλήθεια. Η κοροϊδία, μας έχει καταστήσει δέσμιους. Απλά παραείναι οδυνηρό να παραδεχτούμε ακόμα και στους εαυτούς μας, ότι υπήρξαμε ευκολόπιστοι.

Και ερχόμαστε στο 2018… Ένα παιδί των καταλήψεων αλλά προκλητικά ανιστόρητος μαγκίτης και ταυτόχρονα ασύδοτος αρνητής, δηλαδή ένας εκθαμβωτικός «τίποτα» ισχυρίζεται: «Η κυβέρνηση δεν έχει να δώσει κάτι που δόθηκε από άλλους, αλλά να πάρει πίσω, δηλαδή να πείσει τους γείτονες να δεχθούν ένα όνομα που θα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει σχέση γεωγραφική ή εθνική με την ελληνική Μακεδονία και να σταματήσουν παντού τις αλυτρωτικές αναφορές…… Εάν το αίτημα των συλλαλητηρίων είναι να μη δώσουμε το όνομα Μακεδονία, αυτό είναι εκτός πλαισίου πραγματικότητας. Διότι ούτε αυτή η κυβέρνηση ούτε καμία από το 1992 ή μετά δεν αντιμετωπίζει το δίλημμα να δώσει αυτό το όνομα, διότι η Ελλάδα το έχει αποδεχτεί πολλά χρόνια. Το αποδέχθηκε μετά τον πόλεμο. Το αποδέχθηκε με την προσωρινή ονομασία που τείνει να γίνει μόνιμη και στην οποία το «Μ» είναι Μακεδονία».

Θέλω να πω με οργή σε όλους τους καλομαθημένους προέδρους των κομμάτων εξουσίας ότι καμία γεωγραφική “καταγωγή” δεν μπορεί να “επισκιάσει”, να “απαλείψει” ή απλά να “σκεπάσει” την πνευματική “καταγωγή” ενός δημιουργήματος.

Αντίθετα με τους δικούς μας εθελόδουλους, κατά τη γνώμη των Πολωνών πολιτικών —και βέβαια των Πολωνών πολιτών— η χρήση τού όρου «πολωνικά στρατόπεδα θανάτου» δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση ότι η χώρα τους είναι συνυπεύθυνη για την κατασκευή και τη λειτουργία των Στρατοπέδων Συγκέντρωσης. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός, που αφορά αυτά τα στρατόπεδα, δεν μπορεί να “μεταφερθεί” και άρα να χαρακτηρίσει τον πολωνικό λαό. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών Ναζί στην Πολωνία θα είναι πάντα γερμανικά, ανεξαρτήτως του πολωνικού χώρου θεμελίωσής τους. Οι Ναζί θα είναι πάντα Γερμανοί, ανεξαρτήτως αν στις τάξεις τους υπήρξαν, για λόγους γεωγραφίας, άνθρωποι πολλών και διαφορετικών εθνικοτήτων. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για την περίπτωση του “Μακεδονικού” ζητήματος. Με βάση αυτήν την ίδια λογική, το πολιτισμικό “οικοδόμημα”, που λέγεται Μακεδονία, θα είναι για πάντα ελληνικό, ανεξαρτήτως αν το μακεδονικό “οικόπεδο” ξεπερνά τα σημερινά ελληνικά σύνορα. Οι Μακεδόνες θα είναι πάντα Έλληνες.

Αυτός λοιπόν που προεκλογικά μας μοίρασε μπόλικη ελπίδα, τώρα πρωθυπουργός Ηλιθίων παλαμακιστών, καμαρώνει πάνω στο έδρανο της κοροϊδίας.

Στο Κίνημα Λιοντάρια Συνέργεια για την Ελλάδα, θεωρώντας ότι η αποστασία συνείδησης είναι ανανδρία ξεκινήσαμε να κάνουμε το εσύ και εγώ ένα πανίσχυρο κυβερνητικό εμείς. Ήρθε η ώρα εγκαταλείποντας τον λαβύρινθο, στον οποίο κάποιοι έντεχνα μας εγκλώβισαν προς ίδιον μάταιο όφελος, να πραγματοποιήσουμε τα πρώτα αποφασιστικά βήματα.

Σηκωθείτε και ελάτε να πλαισιώσουμε την προσπάθεια, γιατί αξίζει.

Άφησε το σχόλιο σου

Η διευθ. ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σου δε θα δημοσιευθεί. Υποχρεωτικά πεδία *
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις παρακάτω HTML ετικέτες και ιδιότητες: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>