Εγώ η Πολίτης Ζωή Γραμματοπούλου

…Στον μονόδρομο της προσωπικής μου πορείας, επέλεξα να μην ανησυχώ για πράγματα που ξεπερνάνε τα όρια των δυνατοτήτων μου. Δεν ματαιοπονώ, δεν αγχώνομαι, δεν απογοητεύομαι, δεν βασανίζομαι από ενοχές, διότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν εξουσιάζω ή βρίσκονται έξω από τον έλεγχό μου. Θα ήμουν δυστυχισμένη αν ήθελα να μην μου τύχουν αρρώστιες η φτώχια. Σίγουρα θα είχα αποτύχει αν επιθυμούσα κάτι που ξεπερνά τις δυνάμεις μου.

 

Καθετί που αγαπώ ξέρω τι είναι, ποια είναι η φύση και τα όριά του. Υιοθετώ την ποιητική ρήση «οι άνθρωποι στους οποίους δεν έχουν τύχει σοβαρά πράγματα, δεν αντιλαμβάνονται την ασημαντότητα των γεγονότων». Δεν πιστεύω ότι δικαιούμαι μια ζωή χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς αποτυχίες και άσχημες εκπλήξεις. Πιστεύω ότι τέτοια ζωή δεν υπάρχει ούτε για τα άτομα, ούτε για τις κοινωνίες. Θεωρώ ότι είμαι πλούσια, όχι γιατί έχω πάρα πολλά υπάρχοντα που ούτως ή άλλως δεν έχω, αλλά γιατί έχω λίγες επιθυμίες.

 

Δεν μου έδωσαν ποτέ ψάρια, γι αυτό εξαναγκάστηκα να μάθω να ψαρεύω…Η μόρφωσή δεν αποκτιέται μόνο από την εκπαιδευτική διαδικασία, κατακτιέται από την πνευματική και την ηθική καλλιέργεια.Στην Ελλάδα της τσαπατσουλιάς, τα πολιτικά πράγματα έγιναν δύσκολα όχι γιατί δεν προσπαθήσαμε πολύ, αλλά διότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά, γιατί δεν βασιστήκαμε σε ελεύθερους και ανεξάρτητους ανθρώπους, επειδή τα αφήσαμε σε άβουλους που ζουν παρασιτικά με μοναδικές επιθυμίες την κατανάλωση και το βόλεμα. Είμαι και το καυχιέμαι λάτρης του σύγχρονου πατριωτισμού…

Σχόλιο Συντονίστριας

Η σημερινή κατάσταση του «πολιτικού κόσμου» δεν απέχει ουσιαστικά από τη γενική κατάσταση του περιούσιου λαού. Αν ο «πολιτικός κόσμος» κάποτε εμφανίζεται χειρότερος από τον «λαό», ενώ είναι απλώς ίδιος, ο λόγος είναι ότι ο «λαός» ή όσοι μιλούν εκάστοτε στο όνομά του, έχουν ένα τακτικό πλεονέκτημα απέναντι στον «πολιτικό κόσμο». Μπορούν να τον αποκαλούν ανίκανο η διεφθαρμένο χωρίς να φοβούνται δυσάρεστες συνέπειες. Απεναντίας μάλιστα, αποκτούν πολύτιμους και εξαργυρώσιμους τίτλους δημοσίων κηνσόρων.

 

Σαφώς και δεν υπάρχουν ενδείξεις, ότι οι Έλληνες πολιτικοί στις ημέρες μας αντιμετωπίζουν το δίλημμα της επιλογής μεταξύ παρρησίας και σταδιοδρομίας. Μεταξύ τους έχει εμπεδωθεί, η πρακτική του ότι αποτελούν κι αυτοί, όπως και όλες οι άλλες κοινωνικές ομάδες, κλάδο με ειδικά συμφέροντα. Ο κλάδος αυτός εξυπηρετεί τα ειδικά του συμφέροντα διαχειριζόμενος ή εκποιώντας τα γενικά συμφέροντα.

 

 Ένας τέτοιος «πολιτικός κόσμος» δεν είναι ικανός να θέσει και να λύσει το πρόβλημα της εθνικής πολιτικής και της εθνικής επιβίωσης παρά μόνον ευκαιριακά και φραστικά. Ότι ο σημερινός ελληνικός «πολιτικός κόσμος», κοινοβουλευτικός και εξωκοινοβουλευτικός, αποτελείται ως επί το πλείστον από πρόσωπα ελαφρά έως φαιδρά, δεν αποτελεί καν κοινό μυστικό. Αποτελεί πηγή δημόσιας θυμηδίας, συχνά με τη σύμπραξη των ίδιων των διακωμωδούμενων. Οι λίγοι, πού έχουν γνώση και συνείδηση, μέσα στους ρηχούς, καριερίστες συναδέλφους τους, καταπίνουν κι αυτοί τη γλώσσα τους. Μιλούν με πρόσθετες περιστροφές όταν τα θέματα γίνονται οριακά για την πολιτική τους επιβίωση.

 

Είναι εμφανέστατη η εθνική ανεπάρκεια του ελληνικού «πολιτικού κόσμου». Ο οργανικός του συγχρωτισμός με τη σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, τον καθιστά ανίκανο να της αντιπαραταχθεί, για να την καθοδηγήσει. Ο κατακερματισμός των αντιλήψεων για την ελληνική εθνική πολιτική, ο μικροπολιτικός της χειρισμός και η σύνδεση της με ζητήματα προσωπικού γοήτρου, είναι αυτά που αντανακλούν τον κατακερματισμό του κοινωνικού σώματος.

 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι μάταιο να αναμένει κανείς από τους συγκαιρινούς Έλληνες διανοουμένους να δώσουν εκείνοι ό,τι αδυνατεί να δώσει ο κατά τεκμήριο αρμοδιότερος «πολιτικός κόσμος». Και οι διανοούμενοι είναι κατακερματισμένοι σε ομάδες επίσης κατακερματισμένες σε εν πολλοίς αυτιστικά άτομα. Η γενική τους μόρφωση θυμίζει ως προς το ποιόν και τη συγκρότησή της τον αεριτζίδικο και αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας. Αντιλαμβάνονται την πολιτική με βάση φιλολογικές ή ηθικολογικές κατηγορίες και επιχειρούν πολιτικές αποφάνσεις στο επίπεδο των αντίστοιχων νερουλών γενικεύσεων. Πλείστοι «αριστεροί» διανοούμενοι πέρασαν τη ζωή τους κανοναρχώντας ότι η οικονομία είναι η «βάση» και τα υπόλοιπα το «εποικοδόμημα». Για κάποιους άλλους πάλι, που κηρύσσουν την υπεροχή και την παντοδυναμία τού «πολιτισμού» η τού «πνεύματος», η αφ’ υψηλού θεώρηση ή η άγνοια οικονομικών, γεωπολιτικών ή στρατιωτικών παραγόντων μπορεί και να αποτελεί περίπου τίτλο τιμής.

 

Βέβαια, μία παλαιά και δόκιμη κοινωνιολογική διάκριση μας λέει ότι διανοούμενος και επιστήμονας είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Κύριο μέλημα του επιστήμονα είναι η συναγωγή πορισμάτων από τη μεθοδευμένη συλλογή και ταξινόμηση εμπειρικού υλικού. Ο διανοούμενος ενδιαφέρεται περισσότερο να εμφανισθεί ως ταγός της κοινωνίας μέσω της διακήρυξης διαφόρων ηθικών, αισθητικών και άλλων ιδεωδών. Απ’ αυτή την άποψη δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς από Έλληνες διανοουμένους να προσφέρουν ό,τι εξ ορισμού δεν μπορούν να δώσουν.

 

Το μειονέκτημα της Ελλάδας σε σχέση με άλλες χώρες είναι η έλλειψη μιας πολιτικής επιστήμης συγκροτημένης πάνω σε πραγματιστική βάση που να αντιζυγιάζει μέσα στον δημόσιο διάλογο τα φληναφήματα, τα ευχολόγια και τις αμπελοφιλοσοφίες.

 

Εμείς όμως πέρα από αυτά, Λιοντάρια στο Κίνημά μας, θα αγωνιστούμε να πάψει η κοινωνική ισότητα να είναι υπόθεση των «από πάνω», ομοίων και «περισσότερο ίσων» και να γίνει υπόθεση των «από κάτω», διαφορετικών αλλά απόλυτα ίσων μεταξύ τους.

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

Ζωή Γραμματοπούλου Ιδιωτική υπάλληλος – Λογίστρια