Συνεργατική Επιχειρηματικότητα

Η βασική πηγή της αξίας και της ανταγωνιστικότητας στο νέο οικονομικό μοντέλο που προτείνουμε είναι το ανθρώπινο και πνευματικό κεφάλαιο. Η Ελλάδα χρειάζεται την προστιθέμενη αξία της εκπαίδευσης και της επανεκπαίδευσης του λαού της, αλλά και την πλήρη εκμετάλλευση της δικής της τεχνογνωσίας.

Σ’ έναν κόσμο όπου οι αλλαγές είναι ραγδαίες, η επιχειρηματικότητα έχει καταστεί βασική ικανότητα που χρειάζονται όλοι οι νέοι μας, ώστε να εκμεταλλευτούν στο έπακρο όλες τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού. Οι επιχειρήσεις υποχρεώνονται να δημιουργήσουν τρόπους, ώστε να μοιράζονται με το προσωπικό τους, τον πλούτο που δημιουργεί η γνώση. Τα καλύτερα επενδυτικά προγράμματα στηρίζονται σε έξυπνες ιδέες και σε ταλαντούχους ανθρώπους και όχι μόνο σε καινούργια κτήρια.

 

Οι σύγχρονες επιχειρήσεις συνεργάζονται για να επικρατήσουν στους ανταγωνισμούς. Όσες βρίσκονται στην αιχμή της τεχνολογίας συνεργάζονται στενά και με τα πανεπιστήμια. Το επιστημονικό υπόβαθρο, με χρηματοδότηση τόσο από τον ιδιωτικό όσο και από τον δημόσιο τομέα, είναι βασικό στοιχείο για τις εμπορικές καινοτομίες. Γίνεται λοιπόν κατανοητή η αύξηση των δημόσιων πόρων προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και η αύξηση του αριθμού των συνεργασιών του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα. Η Συνέργεια αυτή για την Ελλάδα προσφέρεται ως επιλογή.

Εγώ ο Πολίτης Αλέξης Χύτας

…Δεν είμαι παιδί που κουράστηκε από το παιχνίδι για να πω «δεν παίζω άλλο»! Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα στην τύχη και εγώ επέλεξα να το ασκώ στην κατάλληλη στιγμή. Σαφώς και δεν συντηρώ κάτι που δεν εξασφαλίζει την ηθική μου ακεραιότητα. Είμαι ελεύθερος απλός άνθρωπος, διότι δεν συνθηκολογώ με τη φυλακή μου και δραπετεύω όταν αιχμαλωτιστώ. Στηλιτεύω την “παρέλαση των αισθημάτων” και επιλέγω την ψύχραιμη αντιμετώπιση της απώλειας.

 

Θεωρώ ότι κανείς δεν μου χρωστάει και τίποτα δεν είναι δεδομένο. H ζωή είναι μια γιορτή που πρέπει να την απολαμβάνουμε με χαρά και να μη λογαριάζουμε τις δυσκολίες. H ζωή για μένα είναι ένα παιχνίδι που δεν αποζητά την τελική «νίκη» ή «ήττα», αλλά το μέγεθος του οφέλους από τις εμπειρίες. Θεωρώ ότι είμαι σε μόνιμη στρατιωτική θητεία, με καθήκοντα και αρμοδιότητες, επιβραβεύσεις και προοπτικές, αποτυχίες και θριάμβους. Σκέφτομαι τις ανάγκες μου δίχως ενοχές, χωρίς να άγομαι και να φέρομαι από τις επιθυμίες και τις ανάγκες των άλλων.

 

Μπορεί τίποτε να μην μου πηγαίνει καλά, μπορεί να βιώνω αναποδιές, όμως δεν χάνω το χαμόγελο και το κουράγιο μου. Έμαθα να λέω «όχι» σε πράγματα που δεν μου αρέσουν, δεν με εκφράζουν ή τα θεωρώ περιττά. Ξέρω ότι όταν λέω ευγενικά «όχι» σε κάποιον, λέω «ναι» στην προσωπική μου ζωή. Όταν ενεργώ σωστά προχωρώ ακάθεκτος, δεν ακινητοποιούμαι, δεν επηρεάζομαι, δεν γίνομαι προϊόν συμβιβασμού. Είμαι και το καυχιέμαι στρατοπεδευμένος στον σύγχρονο πατριωτισμό.

Σχόλιο Συντονιστή

Η σημερινή ελληνική κατάσταση φαίνεται κατ’ αρχήν αδιέξοδη. Το γεγονός, το οποίο επιτείνει τα αδιέξοδα, είναι ότι η υπέρβαση του παρασιτικού καταναλωτισμού ειδικότερα και του κοινωνικού και ιστορικού παρασιτισμού γενικότερα, δεν προσκρούουν απλώς στα οργανωμένα συμφέροντα μιας μειοψηφίας. Στο κάτω-κάτω αυτή η μειοψηφία θα μπορούσε να παραμερισθεί με οποιαδήποτε μέσα και προ παντός με τη συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας. Τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει συνυφάνει, κατά τρόπους κλασικά απλούς ή απείρως ευρηματικούς, την ύπαρξη της και τις απασχολήσεις της με τον παρασιτισμό.

 

Σε σχέση με τη σύγχρονη Ελλάδα η έννοια του παρασιτισμού μόνον οξύμωρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Δεν πρόκειται για έναν υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ποσοτικώς αμελητέα. Πρόκειται για ένα πλαδαρό σώμα πού παρασιτεί ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του. Οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές, πού ευδοκιμούν μοιραία σε τέτοιο μικροβιολογικό περιβάλλον, συνοδευόμενες με έντονα κατάλοιπα ραγιαδισμού, βαλκανικού πατριαρχισμού και πελατειακού κοινοβουλευτισμού, αποτελούν την άκρα αντίθεση και τον κύριο φραγμό προς κάθε σύλληψη και λύση των προβλημάτων με μακροπρόθεσμη και οργανωμένη συλλογική προσπάθεια.

 

Η σημερινή ψυχοπνευματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού στο σύνολο του νοείται ως μέγεθος πολιτικό. Οφείλεται στην επίμονη και ιδιοτελή παραγνώριση της αδήριτης σχέσης πού υφίσταται ανάμεσα σε απόδοση και απόλαυση. Κατ’ επέκταση οφείλεται στην αδιαφορία απέναντι στην υπονόμευση του εθνικού μέλλοντος εξαιτίας απολαύσεων μη καλυπτομένων από αντίστοιχη απόδοση. Ως ελαφρυντικό πρέπει ίσως να θεωρήσει κανείς ότι οι περισότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «απόδοση» με τη σύγχρονη έννοια και συχνά πιστεύουν ότι αποδίδουν μόνο και μόνο επειδή ιδροκοπούν, φωνασκούν και τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ. Όμως αυτό ελάχιστα μεταβάλλει το πρακτικό αποτέλεσμα.

 

Η δυσαρμονία απόλαυσης και απόδοσης θα ήταν ανεκτή αν η απόδοση δεν υπολογιζόταν με τα μέτρα των προηγμένων ανταγωνιστικών οικονομιών. Τα οικονομικά σύνορα έπεσαν, σε ό,τι αφορά το μέτρο της απόδοσης, εφ’ όσον δεν είναι δυνατό να αποτιμώνται με άλλο μέτρο απόδοσης τα εισαγόμενα και με άλλο τα εξαγόμενα. Επομένως όποιος θέλει να εισαγάγει χωρίς να ξεπουληθεί πρέπει να εξαγάγει ίση απόδοση. Οι αντιλήψεις για το τι σημαίνει απόλαυση προσανατολίσθηκαν, έτσι ώστε η απόσταση από τα πρότυπα των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών να γίνεται αισθητή από τους περισότερους ως στέρηση. Έτσι η διάσταση ανάμεσα σε απόλαυση και απόδοση έγινε εκρηκτική, με αποτέλεσμα τον τελευταίο καιρό να ξαναγίνουν επίκαιρες ορισμένες στοιχειώδεις οικονομικές αλήθειες που η Ελλάδα νόμιζε ότι τις είχε ξεπεράσει με την απλή μέθοδο του δανεισμού.

Για όποιον δεν είναι εξ επαγγέλματος και ιδιοτελώς υποχρεωμένος (λ.χ. ως πολιτικός) να τρέφει και να διαδίδει ψευδαισθήσεις, είναι προφανές ότι η χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία. Δηλαδή η κοινωνική πράξη έχει υποκατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις. Η αίσθηση της αποσύνθεσης είναι γενική και δεσπόζει σε όλες τις συζητήσεις, ενώ η εξ ίσου διάχυτη δυσφορία εκτονώνεται όλο και ευκολότερα, σε προκλητική επιθετικότητα και σε επιδεικτική χυδαιότητα.

 

Στο Κίνημα Λιονταριών δεν ισχυριζόμαστε πως κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια, γιατί είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε ένα ή σε λίγα μυαλά. Πιστεύουμε πως ο λόγος και ο αντίλογος μπορεί να εξελιχθούν σε γόνιμο διάλογο, ως μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στο επιθυμητό.

 

Μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα, από το πλήθος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που έχει Γνώση και Επίγνωση ζητάμε ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΓΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Αλέξης Χύτας                 Σύμβουλος ακινήτων – επιχειρηματίας

Στο τέλος του καλοκαιριού στο ξεκίνημα του Ιδρυτικού μας Συνεδρίου, το οποίο θα είναι διαρκείας με ολοκλήρωση διεργασιών τον Δεκέμβριο, θα οριστούν οι οκτώ δεκαμελείς ομάδες επεξεργασίας του Κυβερνητικού Προγράμματος, των οποίων τα πονήματα θα επικυρωθούν και θα δοθούν στη δημοσιότητα με το κλείσιμο του Συνεδρίου.